حدیث دربارهويژگى هاى نام پيامبر

عنه صلى الله عليه و آله:أنا مُحَمَّدٌ، وأنا أحمَدُ، وَالحاشِرُ، وَالمُقَفِّي، ونَبيُّ الرَّحمَةِ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من، محمّد و احمد و حاشر و مُقَفّى و پيامبر رحمت هستم.

۱.مسند ابن حنبل: ج 9 ص 117 ح 23503 عن حذيفة.

کلیدواژه‌ها نبوت 3 محمد پیامبر خدا ویژگی های پیامبر صلی الله علیه و آله ویژگی های نام پیامبر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من، محمّد (ستوده) هستم. من، احمد (ستوده ترين) هستم. من، ماحى (محو كننده) هستم كه به واسطه من، كفرْ محو (نابود) مى شود. من، حاشر هستم كه مردم به دنبال من، محشور مى شوند. و من، عاقِب هستم و عاقِب، كسى است كه بعد از او پيامبرى نيست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من، شبيه ترينِ مردم به آدم هستم، و ابراهيم در قيافه و اخلاق، شبيه ترينِ مردم به من بود. خداوند از فراز عرش خود، ده نام بر من گذاشت و اوصاف مرا بيان كرد و به زبان هر پيامبرى كه به سوى قومش فرستاد، بشارتِ آمدن مرا داد و نام مرا در تورات آورد و معرّفى كرد و نامم را در ميان پيروان تورات و انجيل پراكند و كتاب خود را به من آموخت و در آسمان خود، بلندمرتبه ام گردانيد. و [خدا] از نام هاى خود، برايم نامى مشتق ساخت: مرا «محمّد» ناميد و او نامش «محمود» است و مرا در ميان بهترين نسل از امّتم مبعوث فرمود. در تورات، نام مرا «اُحَيد» گذاشت. پس به واسطه توحيد، بدن هاى امّت مرا بر آتش، حرام گردانيد. در انجيل، مرا «احمد» ناميد. پس من در آسمان، ستوده ام و [خدا] امّت مرا حمد كننده قرار داد. در زبور، نام مرا «ماحى (محو كننده)» گذاشت؛ زيرا خداوند عز و جل به وسيله من، بت پرستى را از روى زمين محو كرد. در قرآن، نام مرا «محمّد» ناميد. پس، من در ميان همه [اهل] به نقل از: معانى الأخبار: ص 50 ح 1. قيامت در هنگام داورى، ستوده هستم و هيچ كس غير از من، شفاعت نمى كند. در قيامت، مرا «حاشر» ناميد؛ چرا كه مردم در پيش پاى من محشور مى شوند، و مرا «مُوقِف» ناميد؛ زيرا مردم را در پيشگاه خداوند عز و جلمتوقّف مى كنم. مرا «عاقِب» ناميد؛ زيرا من پس از همه پيامبران قرار دارم و پس از من پيامبرى نخواهد آمد. مرا رسولِ رحمت و رسولِ توبه و رسولِ حماسه هاى جنگى و «مُقتفى» قرار داد؛ زيرا در قِفاى همه پيامبران آمده ام. من، مقيم و كامل و جامع هستم. پروردگارم بر من منّت نهاد و به من فرمود: «اى محمّد! درود خداى بر تو باد! من هر پيامبرى را به زبان امّتش به سوى آنها فرستادم؛ امّا تو را به سوى همه خلق خود، از سفيد و سياه، فرستادم و به واسطه رعب و وحشت، يارى ات كردم كه هيچ كس را با اين وسيله يارى نكردم. غنيمت را براى تو حلال شمردم، در صورتى كه پيش از تو براى هيچ كس حلال نبوده است. و به تو و امّت تو گنجى از گنج هاى عرش خود را عطا كردم: فاتحة الكتاب و آيات پايانى سوره بقره را. براى تو و امّت تو همه زمين را سجده گاه، و خاكش را پاك و پاك كننده قرار دادم. به تو و امّت تو، تكبير (اللّه اكبر) را عطا كردم و نام تو را قرينِ نام خود ساختم، به طورى كه هيچ فردى از امّت تو مرا ياد نكند، مگر اين كه در كنار نام من، از تو نيز نام ببرد. پس، خوشا به حال تو و امّت تو، اى محمّد!».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ سؤال مردى يهودى از علّت نام گذارى شدن ايشان به محمّد و احمد و ابو القاسم و بشير و نذير و داعى ـ: محمّد، از آن روست كه من در زمين، ستوده ام. احمد، از آن روست كه من در آسمان ستوده ام. ابو القاسم، از آن روست كه خداوند عز و جل روز قيامت، قسمت آتش را جدا مى كند و هر كه از اوّلين و آخرينِ انسان ها، به من كافر شده باشد، جايش در آتش است و قسمت بهشت را جدا مى سازد و هر كه به من ايمان آورده و به نبوّت من اقرار كرده باشد، جايش در بهشت است. داعى، از آن روست كه من مردم را به دين پروردگارم عز و جل دعوت مى كنم. نذير، از آن روست كه هر كس نافرمانى ام كند، او را به آتش، بيم مى دهم. و بشير، از آن روست كه هر كس اطاعتم كند، او را به بهشت، بشارت مى دهم.