حدیث دربارهديدار خدا

امام على عليه السلامـ در بيان حديث معراج پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: [خداوند متعال فرمود:] «اى احمد! مى دانى كدام عيش، گواراتر و كدام زندگى، پايدارتر است؟». گفت: بار الها! نه. فرمود: «عيش گوارا آن است كه دارنده اش، از يادم خسته نمى شود، نعمتم را فراموش نمى كند، حقّم را ناديده نمى گيرد و در شب و روزش، جوياى خشنودى من است. زندگى پايدار، آن است كه دارنده اش چنان براى خود عمل مى كند كه دنيا بر او خوار شود و در چشمانش كوچك گردد و آخرت، نزدش بزرگ شود. خواسته ام را بر خواسته اش مقدّم مى دارد و جوياى خشنودى من است. حقّ بزرگىِ مرا به جا مى آورد، آگاهىِ مرا نسبت به خودش به ياد دارد و در شب و روز و در كنار هر زشتى و گناهى، مرا مراقب خود مى بيند و قلبش را از هر آنچه ناخوش مى دارم، مى زدايد. شيطان و وسوسه هايش را دشمن مى دارد و براى شيطان، بر قلبش سلطه اى [ندارد] و راهى نمى گذارد. پس چون چنين كند، در قلبش محبّتى مى نهم تا آن جا كه قلبش را از آنِ خود مى سازم و فراغت و اشتغال و انديشه و سخنش را از نعمتى كه به دوستانم در ميان خلق بخشيده ام، ويژه خود مى گردانم و چشم و گوش و قلبش را مى گشايم تا آن كه با قلبش بشنود و با قلبش به جلال و عظمتم بنگرد. دنيا را بر او تنگ مى سازم و لذّت هايش را منفور او مى گردانم و همان گونه كه شبان، گوسفندانش را از چراگاه هاى هلاكت بار برحذر مى دارد، او را از دنيا و آنچه در آن است، بر حذر مى دارم. پس چون چنين شود، سخت از مردم مى گريزد و از سراى ناپايدار، به سراى پايدار و از سراى شيطان، به سراى رحمان منتقل مى گردد. اى احمد! او را با هيبت و عظمت مى آرايم. اين است عيش گوارا و زندگى پايدار، و اين است مقام خشنودان. هر كس بر طبق خشنودى من رفتار كند، سه صفت را همراه او مى سازم: به او شكرى را مى شناسانم كه جهل با آن در نياميزد، و يادى كه فراموشى با آن آميخته نگردد، و محبّتى كه با وجود آن، محبّت آفريدگان را بر محبّت من مقدّم ندارد. پس چون مرا دوست بدارد، دوستش مى دارم و چشم دلش را به سوى جلالم مى گشايم و خاصّانِ خلقم را از او پنهان نمى دارم و در تاريكى هاى شب و روشنايى هاى روز، با او رازگويى مى كنم تا آن كه از سخن گفتن با آفريدگان و همنشينى با آنان ببُرد، و سخن خود و سخن فرشتگانم را به او مى شنوانَم و رازى را كه از خلقم پنهان داشته ام، به او مى شناسانم».