حدیث دربارهمحبوب شدن در ميان دوستان خدا

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إذا أحَبَّ اللّهُ العَبدَ نادى جِبريلَ: «إنَّ اللّهَ يُحِبُّ فُلانا فَأَحبِبهُ»، فَيُحِبُّهُ جِبريلُ. فَيُنادي جِبريلُ في أهلِ السَّماءِ: «إنَّ اللّهَ يُحِبُّ فُلانا فَأَحِبّوهُ»، فَيُحِبُّهُ أهلُ السَّماءِ، ثُمَّ يوضَعُ لَهُ القَبولُ فِي الأَرضِ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه خداوند بنده را دوست بدارد، به جبرئيل ندا مى كند: «خداوند، فلانى را دوست دارد. پس او را دوست داشته باش». در نتيجه، جبرئيل دوستش مى دارد. پس از آن، جبرئيل در ميان آسمانيان ندا مى كند: خداوند، فلانى را دوست دارد. پس دوستش بداريد. در نتيجه، آسمانيان دوستش مى دارند. آن گاه، زمينه مقبوليت او در زمين فراهم مى شود.

۱.صحيح البخاري: ج 3 ص 1175 ح 3037 عن أبي هريرة وراجع: إرشاد القلوب: ص 170.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت تشویق به طلب علم و حکمت +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه خداوند، بنده اى را دوست بدارد، محبّتش را در دل هاى فرشتگان مى افكند و هر گاه بنده اى را دشمن بدارد، دشمنى اش را در دل هاى فرشتگان و سپس در دل هاى انسان ها مى افكند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:محبّت از خداست و از آسمان فرو افتاده است. از اين رو، هر گاه خداوند عز و جل بنده اى را دوست بدارد، به جبرئيل مى گويد: «من، فلانى را دوست دارم». پس جبرئيل ندا مى كند: خداوند عز و جل فلانى را دوست دارد. پس دوستش بداريد. پس از آن، محبّتش را به سوى زمين فرود مى آورد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه خداوند، بنده اى از امّتم را دوست بدارد، محبّتش را در دل هاى برگزيدگانش و در جان هاى فرشتگان و ساكنان عرشش مى افكند تا دوستش بدارند. چنين كسى، به حقيقت، دوستدار است. خوشا به حالش! او در روز قيامت، نزد خداوند، حقّ شفاعت دارد.