حدیث دربارهدوست داشتن نيكى و نيكان

السنّة، ابن ابى عاصمـ به نقل از عبد اللّه بن مسعود ـ: نزد پيامبر صلى الله عليه و آله بوديم كه سوارى آمد و مَركب خود را كنار پيامبر صلى الله عليه و آله نشاند و گفت: اى پيامبر خدا! من از فاصله هفت [شب راه]به سويت آمده ام. بدنم را خسته كرده ام، شب را به بيدارى و روز را به تشنگى گذرانده ام و مَركبم را خسته كرده ام تا از تو درباره دو خصلت بپرسم كه خواب شبانه را از من رُبوده اند. پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «نامت چيست؟». گفت: زيدُ الخَيل (زيدِ اسبْ يار). فرمود: «تو زيد الخير (زيدِ نيكْ يار) هستى. بپرس، كه چه بسا دشوارى اى كه درباره اش پرسش شده [و پاسخ گرفته شده]است». گفت: از تو درباره نشانه خداوند متعال در كسى كه او را مى خواهد و نشانه اش در آن كه او را نمى خواهد، مى پرسم. فرمود: «شب را چگونه به صبح آوردى؟». گفت: در حالى به صبح آوردم كه نيكى را و هر كه آن را انجام دهد، دوست دارم و اگر خودم آن را انجام دهم، يقين به پاداشش دارم، و اگر آن را از دست بدهم، احساس علاقه به آن مى كنم. پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «هان! اين همان نشانه خداوند است در كسى كه [خدا]او را مى خواهد؛ و امّا نشانه اش در كسى كه او را نمى خواهد، اين است كه اگر تو را براى كارهاى ديگرى [جز نيكى]مى خواست، تو را براى آنها آماده مى كرد و باكش نبود كه در كجا تباه گردى!».