حدیث دربارهآنچه خدا دشمن مى دارد

حکمت‌نامه پیامبر اعظم(ص) ج ۳، ص ۳۹۳، ح ۱۸۸۴

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله

آنچه خدا دشمن مى دارد

عنه صلى الله عليه و آله:إنَّ اللّهَ يُحِبُّ الإِنفاقَ ويُبغِضُ الإِقتارَ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، هزينه كردن را دوست مى دارد و ناخنْ خشكى را دشمن مى دارد.

۱.نوادر الاُصول: ج 1 ص 326 عن الزبير بن العوّام؛ بحار الأنوار: ج 64 ص 282 ح 43.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت تشویق به طلب علم و حکمت +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۸

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، فقر و فقيرنمايى را دشمن مى دارد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، چرك بودن و ژوليدگى را دشمن مى دارد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل كسى را كه پس از سيرى باز هم مى خورد، كسى را كه از فرمانبرى پروردگارش غفلت مى كند، آن كه سنّت پيامبرش را رها مى كند، آن كه به پيمانش وفادار نيست، آن كه با خاندان پيامبرش دشمنى مى ورزد، و آن كه همسايگانش را مى آزارد، دشمن مى دارد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، سه چيز را دشمن مى دارد: پرگويى، پرخوابى، و پُرخورى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خنده، دو گونه است:. امّا خنده اى كه خداوند متعال از آن به خشم مى آيد، آن است كه فرد، سخن ناروا و باطلى مى گويد تا بخندد يا بخندانَد و به موجب آن، تا مسافت هفتاد سال راه در دوزخ، سقوط مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، تباه كردن مال، پرسش بسيار و قيل و قال را دوست ندارد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، سه چيز را از [كارهاى] شما ناخوش مى دارد: [پرداختن به كار] لغو به هنگام قرائت قرآن، با صداى بلند (فرياد) دعا كردن، و دست به پهلو زدن واژه «تَخَصُّر» كه در متن عربى حديث آمده است، به معناى گونه اى ايستادن از سرِ كسالت و خستگى است. پادشاهان و برخى بزرگانِ اقوامى مانند قوم يهود، به هنگام سخنرانى، گاه اين گونه مى ايستادند و به چوبْ دستى (مِخصَرَة) تكيه داده و يا دست خود را بر بالاى ران خود مى نهادند (ر. ك: النهاية: ج 2 ص 36، الفائق في غريب الحديث: ج 1 ص 374، جواهر الكلام: ج 4 ص 279). در نماز.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ناخوش ترينِ سخنان در نزد خداوند عز و جل، آن است كه كسى به ديگرى بگويد: «از خدا بترس!» و آن شخص پاسخ دهد: «تو خودت را بپاى!» [و پندش را گوش نكند].