حدیث دربارهآنان كه خدا دوستشان دارد
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:ثَلاثَةٌ يُحِبُّهُمُ اللّهُ ويَضحَكُ إلَيهِم ويَستَبشِرُ بِهِم: الَّذي إذَا انكَشَفَت فِئَةٌ قاتَلَ وَراءَها بِنَفسِهِ للّهِِ، فَإِمّا أن يُقتَلَ وإمّا أن يَنصُرَهُ اللّهُ ويَكفِيَهُ، فَيَقولُ: اُنظُروا إلى عَبدي هذا كَيفَ صَبَرَ لي بِنَفسِهِ!
وَالَّذي لَهُ امرَأَةٌ حَسَنَةٌ وفِراشٌ لَينٌ حَسَنٌ فَيَقومُ مِنَ اللَّيلِ، فَيَقولُ: يَذَرُ شَهوَتَهُ فَيَذكُرُني ولَو شاءَ رَقَدَ!
وَالَّذي إذا كانَ في سَفَرٍ وكانَ مَعَهُ رَكبٌ فَسَهِروا ثُمَّ هَجَعوا، فَقامَ مِنَ السَّحَرِ في سَرّاءَ وضَرّاءَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، سه تن را دوست مى دارد، به آنان لبخند مى زند و به آنان شادمان مى شود: كسى كه چون گروهى [از دشمن] پديدار شوند، در پىِ آنان براى خدا با جان خود مى جنگد؛ پس يا كشته مى شود و يا خداوند، يارى اش مى كند و از رنج كارزار، بى نيازش مى سازد. پس خداوند مى فرمايد: «به اين بنده ام بنگريد كه چگونه براى من، با جانش شكيبايى ورزيد».
و كسى كه زنى زيبا و بسترى نرم و خوش دارد؛ ولى [براى عبادت،] شبانه از جايش برمى خيزد. آن گاه، خداوند مى فرمايد: «شهوتش را مى نهد و مرا ياد مى كند، حال آن كه اگر مى خواست، مى خفت».
و كسى كه هر گاه با گروهى هم سفر گردد، چون آنان تا پاسى از شب بيدار بمانند و سپس بخوابند، در خوشى و ناخوشى، سحرگاهان [براى عبادت]از خواب برمى خيزد.
۱.كنز العمّال: ج 15 ص 843 ح 43350 نقلاً عن المعجم الكبير والمستدرك على الصحيحين عن أبي الدرداء.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعلم حکمت و معرفتتشویق به طلب علم و حکمت +4 مورد دیگر