حدیث دربارهپرستش دوستداران

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شعيب عليه السلام از دوستى خداى عز و جل چندان گريست كه نابينا شد. پس خداوند، بينايى اش را به او باز گرداند. باز چندان گريست تا آن كه نابينا شد. پس خداوند، بينايى اش را به او باز گرداند. باز چندان گريست كه نابينا شد. پس خداوند، بينايى اش را به او باز گرداند. در مرتبه چهارم، خداوند به او وحى كرد: «اى شعيب! اين كار را تا كى مى خواهى همچنان تكرار كنى؟ اگر اين كارَت از ترس دوزخ است، آن را از تو باز داشتم و اگر از اشتياق به بهشت است، آن را بر تو روا ساختم». شعيب گفت: بار الها و سروَرا! تو خود مى دانى كه از ترس دوزخت و يا از سرِ اشتياق به بهشتت گريه نمى كنم؛ ليكن دوستىِ تو، با دلم پيوند خورده است. از اين رو، تاب صبورى ندارم تا تو را ببينم. پس خداوند عز و جل، به او وحى كرد: «هان! حال كه كارت به اين سبب است، به زودى موسى بن عمران، هم سخنِ خود را به خدمت تو در خواهم آورد».