حدیث دربارهدادگرى در قضاوت و حكمرانى

عنه صلى الله عليه و آلهـ في دُعاءٍ لَهُ ـ: وَعدُكَ صادِقٌ، وقَولُكَ حَقٌ، وحُكمُكَ عَدلٌ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعايش ـ: وعده تو راست، سخن تو حق، و داورى تو دادگرانه است.

۱.مهج الدعوات: ص 158 عن الحرث بن عمير عن الإمام الصادق عن أبيه عن جدّه عن الإمام عليّ عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 86 ص 333 ح 71.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی ایمان به خدا دادگری خدا +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعاى «جوشن كبير» ـ: اى كسى كه بدون ستم، حكم كننده است! 1458. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ـ در دعاى «جوشن كبير» ـپيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اى كسى كه بدون ستم، حكم كننده است! 1458. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خدايا! من، بنده و پسر بنده و پسر كنيز توام. اختيار من، به دست توست. حُكم تو درباره ام نافذ، و داورى ات درباره ام عادلانه است.

عنه صلى الله عليه و آله:اللّهُمَّ إنّي عَبدُكَ، وَابنُ عَبدِكَ وَابنُ أمَتِكَ، ناصِيَتي الناصية: مقدّم الرأس (لسان العرب: ج 15 ص 327 «نصا»). بِيَدِكَ، ماضٍ فِيَّ حُكمُكَ، عَدلٌ فِيَّ قَضاؤُكَ. مسند ابن حنبل: ج 2 ص 41 ح 3712 عن عبد اللّه بن مسعود؛ الكافي: ج 2 ص 561 ح 16 عن سعيد بن يسار عن الإمام الصادق عليه السلام وفيه «عدل فِيَّ حكمك، ماضٍ فِيَّ قضاؤك».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از سخنرانى اش در غدير خُم ـ: [خدا را] فرمان مى برم و به سوى هر چيزى كه خشنودى او در آن است، شتاب مى كنم و به خاطر اشتياق به فرمانبرى او و بيم از كيفرش، تسليم حُكم اويم؛ چرا كه او خدايى است كه [دشمن] از مكرش در امان نيست و از ستمش بيم نمى رود.

الكافىـ به نقل از احمد بن محمّد بن خالد، در حديثى كه سندش را به اهل بيت عليهم السلام مى رسانَد ـ: جبرئيل عليه السلام به حضور پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد و گفت: پروردگارت به تو مى فرمايد: «هر گاه خواستى روز و شبى را، چنان كه شايسته من است، عبادتم نمايى، دستانت را به سويم بر آور و بگو:. خدايا! ستايش جاويد، از آنِ توست. تو نيكو آزماينده، زيبا ثنا، بسيار نعمت دهنده، به دادگرىْ داورى كننده، و بسيار بخشنده اى».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعاى روز سوم ماه ـ: حُكم او (خدا)، دادگرانه است و او براى ستايش، سزاوار است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:يونس عليه السلام، زمانى كه ديد قومش دعوت او را نمى پذيرند و به او ايمان نمى آورند، آزرده شد و احساس بى تابى كرد. از اين رو، به پروردگارش شِكوه نمود. در بخشى از شِكوه هاى او چنين بود: اى پروردگار من! تو مرا در سى سالگى به سوى قومم مبعوث فرمودى و من، سى و سه سال در ميانشان ماندم و آنان را به ايمان آوردن به تو و تصديق رسالتم دعوت نمودم و از عذاب و نقمت تو بيمشان دادم؛ امّا آنان تكذيبم كردند و به من ايمان نياوردند، و نبوّتم را انكار نمودند و رسالتم را سبُك شمردند و من را تهديد نمودند و ترسيدم كه مرا بكُشند. پس، عذابت را بر آنان فرود آور؛ زيرا آنان، قومى هستند كه ايمان نمى آورند. آن گاه خداوند به يونس عليه السلام وحى فرمود: «در ميان آنان، زن باردار و جنين و كودك خردسال و مرد پير و زن ناتوان و مستضعف حقير وجود دارد، در حالى كه من، داور دادگر هستم كه رحمتم بر خشمم پيشى گرفته است. من، خردسالان قوم تو را به خاطر گناهان بزرگ سالانشان كيفر نمى دهم و ـ اى يونس ـ آنان، بندگان و آفريدگان و مردمان من در سرزمين هاى من و در زير پوشش من اند. دوست دارم درباره آنان، حوصله كنم و با ايشان مدارا نمايم، و انتظار توبه شان را مى كشم».