دوستى در راه خدا

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردى راهىِ ديدار برادر [دينىِ] خود در روستايى شد. خداوند، فرشته اى بر سرِ راه او قرار داد. چون آن مرد پيش آمد، فرشته از او پرسيد: «به كجا مى روى؟». پاسخ داد: به ديدار برادرى كه در اين روستا دارم، مى روم. پرسيد: «آيا نعمتى نزد او دارى كه براى رسيدنِ به آن، نزدش مى روى؟». پاسخ داد: نه، جز اين كه او را در راه خداوند عز و جل دوست دارم. فرشته گفت: «من نيز پيام آور خدا به سويت هستم كه: خداوند، تو را دوست دارد، همان گونه كه تو در راهش دوستى مى ورزى».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[خداوند عز و جل فرمود:] «دوستى ام با آنان كه در راه من يكديگر را دوست مى دارند، قطعى است. دوستى ام با آنان كه در راه من به يكديگر مى بخشند، قطعى است. دوستى ام با آنان كه در راه من با يكديگر دوستى مى كنند، قطعى است. دوستى ام با آنان كه در راه من به ديدار يكديگر مى روند، قطعى است. دوستى ام با آنان كه در راه من با يكديگر مى پيوندند، قطعى است».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند متعال مى فرمايد: «دوست داشتنِ آنان كه در راه من يكديگر را دوست مى دارند، در راه من با يكديگر همنشينى مى كنند، در راه من به ديدار يكديگر مى روند و در راه من به يكديگر مى بخشند، بر من واجب است».

مسند ابن حنبلـ به نقل از عبادة بن صامت ـ: از پيامبر خدا شنيدم كه از خداوند عز و جلنقل مى كرد كه مى فرمايد: «دوستى ام با آنان كه در راه من يكديگر را دوست مى دارند، قطعى است. دوستى ام با آنان كه در راه من به يكديگر مى بخشند، قطعى است. دوستى ام با آنان كه در راه من به ديدار يكديگر مى روند، قطعى است. در روزى كه سايه اى جز سايه خدا نيست، آنان كه در راه خدا يكديگر را دوست داشته اند، بر منبرهايى از نور در سايه عرش، قرار دارند».

كنز العمّالـ به نقل از خالد بن وليد ـ: مردى به نزد پيامبر خدا آمد و گفت: دوست دارم از دوستان خدا و پيامبرش باشم. ايشان فرمود: «آنچه را خدا و پيامبرش دوست مى دارند، دوست بدار و آنچه را خدا و پيامبرش دشمن مى دارند، دشمن بدار».