حدیث دربارهشاد شدن از خوبى و ناراحت شدن از بدى
مسند ابن حنبل عن أبي رزين العقيلي:أتَيتُ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله فَقُلتُ:. يا رَسولَ اللّهِ كَيفَ لي أن أعلَمَ أنّي مُؤمِنٌ؟
قالَ: ما مِن اُمَّتي ـ أو هذِهِ الاُمَّةِ ـ عَبدٌ يَعمَلُ حَسَنَةً فَيَعلَمُ أنَّها حَسَنَةٌ وأنَّ اللّهَ عز و جلجازيهِ بِها خَيرا، ولا يَعمَلُ سَيِّئَةً فَيَعلَمُ أنَّها سَيِّئَةٌ وَاستَغَفَرَ اللّهُ عز و جل مِنها ويَعلَمُ انَّهُ لا يَغفِرُ إلّا هُوَ، إلّا وهُوَ مُؤمِنٌ. ۱
مسند ابن حنبلـ به نقل از ابو رَزين عقيلى ـ: به نزد پيامبر خدا رفتم و گفتم:. اى پيامبر خدا! از كجا بدانم كه من مؤمنم؟
فرمود: «هر بنده اى از امّت من (يا: از اين امّت) ۲، كارى نيك كند و بداند كه آن كار، نيك است و خداى عز و جل او را بر آن پاداش نيك مى دهد، و كارى بد كند و بداند كه آن كار، بد است و از خداى عز و جلبراى آن آمرزش طلبد و بداند كه تنها او مى آمرزد، بى گمان، او مؤمن است.