حدیث دربارهكسانى كه ناديده به پيامبر ، ايمان آورده اند

مسند ابن حنبل عن أبي جمعة:تَغَدَّينا مَعَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله ومَعَنا أبو عُبَيدَةَ بنُ الجَرّاحِ. قالَ: فَقالَ: يا رَسولَ اللّهِ هَل أحَدٌ خَيرٌ مِنّا؟! أسلَمنا مَعَكَ، وجاهَدنا مَعَكَ، قالَ: نَعَم، قَومٌ يَكونونَ مِن بَعدِكُم يُؤمِنونَ بي ولَم يَرَوني. ۱

مسند ابن حنبلـ به نقل از ابو جمعه ـ: با پيامبر خدا چاشت تناول كرديم. ابو عبيده جرّاح نيز با ما بود. او گفت: اى پيامبر خدا! آيا كسى هست كه بهتر از ما باشد كه همراه تو اسلام آورديم و همراه تو جهاد كرديم؟! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «آرى. مردمانى كه بعد از شما مى آيند و با آن كه مرا نديده اند، به من ايمان مى آورند».

۱.مسند ابن حنبل: ج 6 ص 42 ح 16973؛ الأمالي للطوسي: ص 391 ح 858 نحوه، بحار الأنوار: ج 22 ص 307 ح 7.

کلیدواژه‌ها ایمان حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی ارزش ایمان +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به امام على عليه السلام ـ: اى على! ايمان آن مردمى شگفت آورتر و يقينشان باعظمت تر است كه در آخر زمان خواهند بود؛ پيامبر را نديده اند و حجّت هم از آنان در پرده [غيبت] است و با اين حال، به سياهى اى كه بر روى سفيدى است (يعنى قرآن)، ايمان آورند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خوشا آن كه مرا ديد و به من، ايمان آورد! خوشا، خوشا (هفت مرتبه اين كلمه را فرمود) آن كه مرا نديد و به من، ايمان آورد!

مسند ابن حنبلـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! خوشا به حال آن كه تو را ديد و به تو ايمان آورد! پيامبر خدا فرمود: «خوشا به حال كسى كه مرا ديد و به من ايمان آورْد! امّا خوشا و خوشا و خوشا به حال آن كس كه مرا نديده، به من ايمان آورَد!».

مسند ابن حنبلـ به نقل از اَنـَس ـ: پيامبر خدا فرمود: «دوست داشتم برادرانم را مى ديدم». ياران پيامبر صلى الله عليه و آله گفتند: مگر ما برادران شما نيستيم؟! فرمود: «شما ياران من هستيد. برادران من، كسانى هستند كه مرا نديده، به من ايمان مى آورند».

مسند أبى يعلىـ به نقل از عمر ـ: با پيامبر خدا نشسته بودم كه فرمود: «به من بگوييد كه ايمان كدام مؤمنان، برتر است؟». ياران گفتند: فرشتگان، اى پيامبر خدا! فرمود: «آنها چنين اند (مؤمن اند) و بايد هم چنين باشند. با آن منزلتى كه خداوند بديشان داده است، چرا نبايد اين گونه باشند؟ نه، مقصودم غير اينهاست». گفتند: پيامبران ـ اى پيامبر خدا ـ كه خداوند، آنان را به رسالت خويش و پيامبرى، گرامى داشته است. فرمود: «آنها نيز چنين اند و بايد هم چنين باشند. با آن منزلتى كه خداوند بديشان داده است، چرا نبايد اين گونه باشند؟!». گفتند: اى پيامبر خدا! شهيدانى كه در ركاب پيامبران، به شهادت رسيدند. فرمود: «آنها نيز چنين اند و بايد هم چنين باشند. چرا چنين نباشند، در حالى كه خداوند، آنان را به شهادت در ركاب پيامبران، گرامى داشته است!؟ نه، مقصودم كسان ديگرى است». گفتند: پس، چه كسى؟ اى پيامبر خدا! فرمود: «اقوامى كه [اينك] در صُلب مردان اند؛ پس از من مى آيند و به من ايمان مى آورند و تصديقم مى كنند، با اين كه مرا نديده اند. كاغذى آويخته مى بينند و به آنچه در آن است، عمل مى كنند. پس ايمان اينان، برترين ايمان است».