حدیث دربارهرواياتى در تفسير اسم اعظم

مسند ابن حنبلـ به نقل از اَنَس ـ: با پيامبر خدا در مجلسى نشسته بودم و مردى ايستاده بود و نماز مى خواند. پس از آن كه ركوع و سجود كرد و تشهّدش را خواند، در دعايش گفت: بار خدايا! از تو درخواست مى كنم، به حقّ اين [معنا]كه ستايش، ويژه توست و معبودى جز توى نعمت بخش نيست. اى پديد آورنده آسمان ها و زمين، اى باشُكوه و ارج، اى زنده، اى پاينده! از تو درخواست مى كنم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «آيا مى دانيد او خدا را به چه خوانَد؟». گفتند: خدا و پيامبر او بهتر مى دانند. فرمود: «سوگند به آن كه جانم در دست اوست، او خدا را به بزرگ ترين نامش خواند؛ همان كه هر گاه با آن خوانده شود، پاسخ مى دهد و هر گاه با آن از او درخواست شود، عطا مى كند».