حدیث دربارهاجابت دعا

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:قالَ اللّهُ عز و جل: مَن أَهانَ لي وَلِيّا فَقَد أَرصَدَ لِمُحارَبَتي. وما تَقَرَّبَ إِلَيَّ عَبدٌ بِشَيءٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِمَّا افتَرَضتُ عَلَيهِ، وإِنَّهُ لَيَتَقَرَّبُ إِلَيَّ بِالنّافِلَةِ حَتّى أُحِبَّهُ، فَإِذا أَحبَبتُهُ كُنتُ سَمعَهُ الَّذي يَسمَعُ بِهِ، وبَصَرَهُ الَّذي يُبصِرُ بِهِ، ولِسانَهُ الَّذي يَنطِقُ بِهِ، ويَدَهُ الَّتي يَبطِشُ بِها، إِن دَعانيأَجَبتُهُ، وإِن سَأَلَني أَعطَيتُهُ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى عز و جل مى فرمايد: «هر كه به دوست من توهين كند، به جنگ با من برخاسته است. بنده اى به من با بهتر از انجام دادن واجباتش تقرّب نجسته است و او با انجام دادن مستحب به من، تقرّب مى جويد تا دوستدارش شوم و چون دوستدارش مى شوم، گوشِ شنيدن او و ديده ديدن او و زبانِ گفتن و دستِ فعّاليت او مى گردم. اگر مرا بخوانَد، اجابتش مى كنم و اگر از من بخواهد، عطايش مى نمايم».

۱.الكافي: ج 2 ص 352 ح 7 عن حمّاد بن بشير عن الإمام الصادق عليه السلام وح 8 عن أبان بن تغلب عن الإمام الباقر عليه السلام عنه صلى الله عليه و آله، بحار الأنوار: ج 70 ص 22 ح 21.

کلیدواژه‌ها روزه حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی میهمانی خدا +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى متعال فرمود: «هر كس با دوست من دشمنى ورزد، به او اعلان جنگ مى كنم و بنده اى با بهتر از انجام دادن واجباتش، به من تقرّب نجسته است. پيوسته، بنده من با مستحبّات به من نزديك مى شود تا دوستدارش مى شوم و چون دوستدارش گشتم، گوشِ شنيدن او و ديده ديدن او و دست فعّاليتش و پاى رفتنش مى گردم و اگر از من بخواهد، به او مى دهم و اگر پناه جويد، پناهش مى دهم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى عز و جل مى فرمايد: «هماره، بنده من با مستحبّات به من نزديكى مى جويد تا دوستدارش مى شوم. پس من، گوش شنيدنِ او و ديده ديدنِ او و زبان گفتن او و دلِ فهمنده او مى گردم. پس چون بخوانَد، پاسخش مى دهم و چون بخواهد، عطايش مى كنم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر خداوند متعال را چنان كه بايسته شناخت اوست، مى شناختيد، كوه ها با دعاى شما از جا كَنده مى شدند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر خداوند عز و جل را چنان كه بايسته شناخت اوست، مى شناختيد، بر درياها راه مى رفتيد و كوه ها به دعاى شما از جا كَنده مى شدند و اگر از خدا چنان كه بايد مى ترسيديد، به علمى دست مى يافتيد، بى اندكى جهل، و كسى به اين نمى رسد و درنمى يايد. خداى عز و جل بزرگ تر از آن است كه كسى به همه امر او برسد.