توبه
2 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّ المُؤمِنَ مُفَتَّنٌ تَوّابٌ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مؤمن [به گناه] آزموده مى شود، ولى توبه مى كند.
۱.الكافي: ج 2 ص 424 ح 1 عن سلّام المستنير عن الإمام الباقر عليه السلام، بحار الأنوار: ج 6 ص 42 ح 78.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مؤمن، شكافنده و وصله كننده است. ۴
۱.اسم فاعل من أوهى بمعنى أضعف وأصلها موهي (هامش المجازات النبوية).
۲.قال الشريف الرضي رحمة اللّه عليه: وهذه استعارة، والمراد أنّ المؤمن اذا أساء أحسن واذا أخطأ ندم: فكأنّه يوهي دينه بمعصية، ويرقعه بتوبته، فشبّهه عليه الصلاة والسّلام بمن يخرق ثوبًا، ثم يبادر رقع ماخرق، ورتق مافتق.
۳.المجازات النبوية: ص 172 ح 132؛ تاريخ بغداد: ج 4 ص 114 عن جابر.
۴.سيّد رضى رحمه الله مى گويد: اين، استعاره است و مراد اين است كه مؤمن، هر گاه بدى كند، بلافاصله خوبى مى كند و هر گاه گناه كند، پشيمان مى شود. پس گويا با ارتكاب گناهى، دينش را مى دَرَد و با توبه، آن را وصله مى زند. پس پيامبر صلى الله عليه و آله مؤمن را به كسى تشبيه كرده كه جامه اى را مى شكافد و سپس شكاف آن را به هم مى آورد و آنچه را دريده، مى دوزد.