حدیث دربارهنمونه اى از حكيمان
رسول اللّه صلى الله عليه و آله عن جَبرَئيل عليه السلام:إنَّ يونس بن مَتَّى عليه السلام بعَثَه اللّهُ إلى قومه وهو ابنُ ثلاثين سَنَةٌ. فلم يؤمِن به ولم يتَّبِعه من قومه إلّا رَجلان، اسمُ أحدهِما روبيلُ واسمُ الآخَر تَنوخا، وكان روبيلُ من أهل بيت العلم والنُّبوَّة والحِكمة، وكان قديمَ الصُّحبَة ليونُسَ بن مَتَّى مِن قَبِل أن يبَعَثَه اللّهُ بالنُّبوَّة، وكان تنوخا رجلاً مستضعَفاً عابِداً زاهِداً منهَمِكاً في العبادة، وليس له عِلمٌ ولا حُكمٌ، وكان روبيلُ صاحِبَ غَنَمٍ يَرعاها ويَتَقَوَّتُ منها، و كان تنوخا رَجلاً حَطَّاباً يحتَطِبُ على رأسه ويأكُلً من كسبه، وكان لروبيل منزلةٌ من يونس غيرُ منزلةِ تَنوخا لِعلمِ روبيلَ وحكمتِه وقديمِ صُحبَتِه. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به نقل از جبرئيل عليه السلام ـ: خداوند يونس بن مَتّى عليه السلام را در سى سالگى، به سوى قومش فرستاد.؛ امّا از قوم يونس بن مَتّى عليه السلام جز دو تن، او را پيروى نكردند: نام يكى از آنها روبيل بود و نام ديگرى تنوخا. روبيل، از خاندان دانش و نبوّت و حكمت بود و پيش از بعثت يونس عليه السلام، ديرزمانى با وى همراه بود. تنوخا، مردى مستضعف و عابد و زاهد و غرق در عبادت بود و بهره اى از دانش و حكمت نداشت. روبيل، گوسفنددار بود. آنها را مى چرانْد و قوت خود را از آن به دست مى آورد و تنوخا، مردى هيزم شكن بود و هيزم ها را بر سرِ خود، حمل مى كرد و از دست رنج خويش، نان مى خورد. روبيل، به سبب دانش و حكمت و سابقه دوستىِ ديرينه اش، نزد يونس عليه السلام، منزلتى داشت كه غير از منزلت تنوخا بود.
۱.تفسير العيّاشي: ج 2 ص 129 ح 44 عن أبي عبيدة الحذّاء عن الإمام الباقر عليه السلام عن بعض كتب أمير المؤمنين عليه السلام، بحار الأنوار: ج 14 ص 392 ح 12.