حدیث دربارهمدارا

صحيح مسلمـ به نقل از معاوية بن حكَم سلمى ـ: در حالى كه با پيامبر خدا نماز مى خواندم، ناگهان، مردى از ميان نمازگزاران عطسه كرد. گفتم: خداوند، تو را رحمت كند! همه آنان با نگاهشان مرا نشانه گرفتند و من گفتم: مادرم به عزايم بنشيند! شما را چه شده است كه به من چشم دوخته ايد؟ پس شروع به زدن دست هايشان بر روى ران هايشان كردند و چون ديدم كه مرا به خاموشى مى خوانند، ساكت شدم. هنگامى كه پيامبر خدا ـ كه پدر و مادرم فدايش باد كه نه پيش از او و نه پس از او آموزگارى را نيكوتر از وى در ياد دادن نديدم ـ نمازش را به پايان برد، به خدا سوگند، نه به من چشمْ غرّه رفت و نه مرا كتك زد و نه به من دشنام داد و [فقط]فرمود: «در اين نماز، هيچ سخنى از سخنان آدميان، سزاوار نيست. آن، تنها تسبيح و تكبير و قرآن خواندن است».