حدیث دربارهارزش آموزگار
سنن ابن ماجة عن عبد اللّه بن عمرو:خَرَجَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله ذاتَ يَومٍ مِن بَعضِ حُجَرِهِ فَدَخَلَ المَسجِدَ فَإِذا هُوَ بِحَلقَتَينِ: إحداهُما يَقرَؤونَ القُرآنَ ويَدعونَ اللّهَ، وَالاُخرى يَتَعَلَّمونَ ويُعَلِّمونَ. فَقالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله: كُلٌّ عَلى خَيرٍ هؤُلاءِ يَقرَؤونَ القُرآنَ ويَدعونَ اللّهَ، فَإِن شاءَ أعطاهُم وإن شاءَ مَنَعَهُم، وهؤُلاءِ يَتَعَلَّمونَ ويُعَلِّمونَ، وإنَّما بُعِثتُ مُعَلِّماً. فَجَلَسَ مَعَهُم. ۱
سنن ابن ماجةـ به نقل از عبد اللّه بن عمرو ـ: روزى پيامبر خدا از يكى از حجره هاى خود بيرون آمد و داخل مسجد شد و با دو حلقه روبه رو شد: يك حلقه قرآن مى خواندند و خدا را ياد مى كردند، و حلقه ديگر به ياد گرفتن و ياد دادن، سرگرم بودند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «همه اينها در كار خيرند. اينان به تلاوت قرآن مشغول اند و دعا مى كنند. اگر خدا بخواهد، به ايشان عطا مى كند و اگر بخواهد، باز مى دارد؛ و آنان به آموختن و فرا گرفتن، سرگرم اند و من، آموزگار برانگيخته شده ام». پس با آنان نشست.
۱.سنن ابن ماجة: ج 1 ص 83 ح 229 وراجع: منية المريد: ص 106.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعلم حکمت و معرفتتشویق به آموزش +1 مورد دیگر