حدیث دربارههشيارى دينى
عنه عليه السلام:ـ عَزَّت آلاؤُهُ ـوَما بَرِحَ للّهِ فِي البُرهَةِ بَعدَ البُرهَةِ وَفي أزمانِ الفَتَراتِ، عِبادٌ ناجاهُم في فِكرِهِم، وَكَلَّمَهُم في ذاتِ عُقولِهِم، فَاستَصبَحوا بِنورِ يَقَظَةٍ فِي الأبصارِ وَالأسماعِ وَالأفئِدَةِ، يُذَكِّرونَ بِأيَّامِ اللّهِ، ويُخَوِّفونَ مَقامَهُ بِمَنزِلَةِ الأدِلَّةِ فِي الفَلَواتِ، مَن أخَذَ القَصدَ حَمِدوا إلَيهِ طَريقَهُ وَبَشَّروهُ بِالنَّجاةِ، وَمَن أخَذَ يَميناً وَشِمالاً ذَمّوا إلَيهِ الطَّريقَ، وَحَذَّروهُ مِنَ الهَلَكَةِ، وَكانوا كَذلِكَ مَصابيحَ تِلكَ الظُّلُماتِ وأدِلَّةَ تِلكَ الشُّبُهاتِ. ۱
امام على عليه السلام:ـ كه نعمتها و بخششهايش بى شمار است ـو همواره خداوند را در دورانى از روزگار، پس از روزگارى ديگر و در زمانى ميان آمدن دو پيامبر، بندگانى است كه از راه انديشه، با آنان در راز است و از طريق خِرد، با آنان دمساز.
و آنان، چراغ هدايت را به نور بيدارى برافروختند كه در گوشها و چشمها و دلها فروزان ساختند. ايّام اللّه را به ياد مردم مى آورند و آنان را از عظمت و بزرگوارى او مى ترسانند. اينان، همچون نشانه هاى بيابانها هستند. كسى كه راه ميانه را در پيش گيرد، او را مى ستايند و به نجات و رستگارى اش بشارت مى دهند؛ و كسى را كه به راست و چپ متمايل شود، از راهى كه در پيش گرفته است، نكوهش مى كنند و او را از هلاكت، برحذر مى دارند؛ و آنان، چراغهايى در دلِ تاريكى ها و راهنمايانى در ميان شب ا هستند.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 222.