حدیث دربارهدعوت به وحدت كلمه

عنه عليه السلام:إنَّما أنتُم إخوانٌ عَلى دينِ اللّهِ، ما فَرَّقَ بَينَكُم إلاّ خُبثُ السَّرائِرِ، وَسوءُ الضَّمائِرِ؛ فَلا تَوازَرونَ وَلاتَناصَحونَ، وَلا تَباذَلونَ، وَلاتَوادُّونَ. ۱

امام على عليه السلام:شما برادران دينى يكديگريد، چيزى شما را از هم جدا نكرده، جز درونِ پليد و نهادِ بد [كه با آن به سر مى بريد]. نه هم را يارى مى كنيد، نه خير خواهِ هميد، نه به يكديگر چيزى مى بخشيد، و نه با هم دوستى مى ورزيد.

۱.نهج البلاغة: الخطبة 113.

کلیدواژه‌ها مسیولیتهای بسیجی مسیولیتهای فرهنگی دعوت به وحدت کلمه

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ امّتى پس از پيامبرش، دچار اختلاف نشدند، جز آنكه باطلگرايان بر رهروان حقيقت، غلبه كردند.

امام على عليه السلام:به خدا سوگند، هيچ امّتى، پس از پيامبرشان اختلاف نكردند، جز آنكه اهل باطل بر اهل حق مسلّط شدند، جز آنجا كه خدا نخواست.

امام على عليه السلام:بپرهيزيد از آنچه فرود آمد بر امّتهاى پيشين، از كيفرهايى كه بر اثر كردارهاى ناپسند ديدند. پس نيك و بد احوالشان را به ياد آوريد و خود را از همانند شدن به آنها برحذر داريد. و چون در دگرگونى حال آنها تفكّر كرديد، كارهايى را اختيار كنيد كه آنان را ارجمند داشت و دشمنان را از آنان دور ساخت و زمان بى گزندى شان را به درازا كشانْد، و با عافيت از نعمت برخوردار و پيوند رشته بزرگوارى با آنان استوار. و آن از پراكندگى دورى نمودن بُوَد و به سازوارى روى آوردن، و يكديگر را بدان برانگيختن وسفارش كردن؛ و بپرهيزيد از هر كار كه پشتِ آنان را شكست و نيروشان را گسست، چون: كينه هم در دل داشتن و تخمِ نفاق در سينه كاشتن و از هم بريدن، و دست از يارى يكديگر كشيدن. و در احوالِ گذشتگانِ پيش از خود بنگريد، مردمى كه با ايمان بودند. پس بنگريد چه سان مى نمودند، آن گاه كه گروهها فراهم بودند، و همگان راهِ يك آرزو را مى پيمودند، و دلها راست بود و با هم سازوار و دستها يكديگر را مدد كار، شمشيرها به يارى هم آخته، و ديده ها به يكسو دوخته، و اراده ها در پى يك چيز تاخته. آيا مِهتران سراسر زمين نبودند و بر جهانيان پادشاهى نمى نمودند؟ پس بنگريد كه پايانِ كارشان به كجا كشيد، چون ميانشان جدايى افتاد، و الفت به پراكندگى انجاميد، و سخنها و دلهاشان گونه گون گرديد. از هم جدا شدند، و به حزبها گراييدند، و خدا لباس كرامت خود را از تنشان برون آورد، و نعمتِ فراخ خويش را از دستشان به در كرد و داستانِ آنان، ميان شما ماند، و آن را براى پند گيرنده عبرت گردانْد.