حدیث دربارهآشنايى با قرآن
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:إذَا التَبَسَت عَلَيكُمُ الفِتَنُ كَقِطَعِ اللَّيلِ المُظلِمِ فعَلَيكُم بِالقُرآنِ؛ فَإنَّهُ شافِعٌ مُشفَّعٌ وَماحِلٌ مُصَدَّقٌ، وَمَن جَعَلَهُ أمامَهُ قادَهُ إلَى الجَنَّةِ، وَمَن جَعَلَهُ خَلفَه ساقَهُ إلَى النارِ، وَهُوَ الدَّليلُ يَدُلُّ عَلى خَيرِ سَبيلٍ، وَهُوَ كِتابٌ فيهِ تَفصيلٌ وَبَيانٌ وَتَحصيلٌ، وَهُوَ الفَصلُ لَيسَ بِالهَزلِ، وَلَهُ ظَهرٌ وَبَطنٌ؛ فَظاهِرُهُ حُكمٌ وَباطِنُهُ عِلمٌ، ظاهِرُهُ أنيقٌ وَباطِنُهُ عَميقٌ، لَهُ نُجومٌ وَعَلى نُجُومِهِ نُجومٌ، لا تُحصى عَجائِبُهُ وَلا تَبلى غَرائِبُهُ، فيهِ مَصابيحُ الهُدى وَمَنارُ الحِكمَةِ وَدَليلٌ عَلَى المَعرِفَةِ لِمَن عَرَفَ الصِّفَةَ، فَليَجلُ جالٍ بَصَرَهُ وَليُبلِغِ الصِّفَةَ نَظَرَهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هرگاه فتنه ها و آشوبها چون پاره هاى شبِ تار، شما را فراگرفت، به قرآن روى آوريد؛ زيرا قرآن، شفيعى است كه شفاعتش پذيرفته است و گزارشگر بديهاست كه گفته اش [درباره آن كس كه بدان عمل نكرده] مورد تصديق است. هر كس آن را رهبر خود سازد، او را به بهشت مى برد و هركس آن را پشت سر اندازد، او را به دوزخ راند. قرآن، راهنمايى است كه به بهترين راه، ره نمايد، و كتابى است كه تفصيل و بيان [حقايق] و تحصيل [مقاصد] در آن است، و آن است جداكننده [حقّ و باطل]، و شوخى و لغو نيست؛ ظاهرى دارد و باطنى، كه ظاهرش حُكم است و باطنش علم. ظاهرش خرّم و زيباست و باطنش ژرف و ناپيدا. ستارگانى دارد و ستارگانش نيز ستارگانى. شگفتيهايش به شماره نيايند و غرايبش كهنه نشوند. در آن است چراغهاى هدايت و فروزانگاه حكمت، و دليل بر معرفت براى كسى كه راه آن را بداند.
پس بايد هر پژوهشگرى ديده انديشه خود را به همه سوى آن بچرخاند و نظر تأمل خود را تا [ژرفاى مفاهيم عميق] آن برساند.
۱.الكافي: 2 / 599 / 2.