حدیث دربارهياد خدا

الإمامُ عليٌّ عليه السلام:إنَّ اللّهَ سُبحانَهُ وَتَعالى جَعَلَ الذِّكرَ جِلاءً لِلقُلوبِ، تَسمَعُ بِهِ بَعدَ الوَقرَةِ، وَتُبصِرُ بِهِ بَعدَ العَشوَةِ، وَتَنقادُ بِهِ بَعدَ المُعانَدَةِ. وَإنَّ لِلذِّكرِ لَأهلاً أخَذوه مِن الدُّنيا بَدَلاً، فَلَم تَشغَلهُم تِجارَةٌ وَلابَيعٌ عَنهُ، يَقطَعونَ بِهِ أيّامَ الحَياةِ، وَيَهتِفونَ بِالزَّواجِرِ عَن مَحارِمِ اللّهِ، في أسماعِ الغافِلِينَ، وَيَأمُرونَ بِالقِسطِ وَيَأتَمِرونَ بِهِ، وَيَنهَونَ عَنِ المُنكَرِ وَيَتَناهَونَ عَنهُ، فَكأنَّما قَطَعوا الدُّنيا إلَى الآخِرَةِ وَهُم فيها. ۱
امام على عليه السلام:خداوند سبحان، ياد خويش را روشنى بخش دلها كرد، تا پس از ناشنوايى با آن بشنوند، و پس از نابينايى، ببينند، و پس از ستيزه جويى، رام گردند. ياد خدا، اهلى دارد كه آن را به جاى زرق و برق اين دنيا گرفته اندند. نه بازرگانى سرگرمشان ساخته، و نه خريد و فروش، ياد خدا را از دلشان انداخته است. روزهاى زندگى را با ياد خدا به سر مى برند و با سخنانى بازدارنده، از آنچه خداىِ بزرگْ باز داشته، در گوشهاىِ بى خبران، فرياد برمى دارند و به عدل و راستى، امر مى كنند و خود نيز به جا مى آورند و مردم را از كارهاىِ ناپسند، باز مى دارند و خود نيز آن را به جا نمى آورند. گويى دنيا را به پايان رسانيده و به آخرت درآمده اند و در آنجا هستند.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 222.
کلیدواژه‌ها بهشتنام های بهشتیاد خداخرد +3 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۲