حدیث دربارهنشانه خرد
نثر الدرّ:قالَ [لُقمان]: لا يَنبَغي لِلعاقِلِ أن يُخَلِّيَ نَفسَهُ مِن أربَعَةِ أوقاتٍ: فَوَقتٌ مِنها يُناجي فيهِ رَبَّهُ، ووَقتٌ يُحاسِبُ فيهِ نَفسَهُ، ووَقتٌ يَكسِبُ فيهِ لِمَعاشِهِ، ووَقتٌ يُخَلّي فيهِ بَينَ نَفسِهِ وبَينَ لَذَّتِها في غَيرِ مُحَرَّمٍ يَستَعينُ بِذلِكَ عَلى سائِرِ الأَوقاتِ. ۱
نثر الدُّرّ:[لقمان] گفت: «براى خردمند، سزاوار نيست كه خود را از چهار وقت، بى بهره بگذارد: وقتى كه در آن، پروردگارش را بخواند؛ وقتى كه در آن، از خود حساب كشى نمايد؛ وقتى كه در آن، براى هزينه زندگانى اش، كسب كند؛ و وقتى كه در آن، تنها به لذّت حلال مشغول باشد تا به واسطه آن، براى وقت هاى ديگر، يارى [و نيرو] بگيرد».
۱.نثر الدر: ج 7 ص 38.