ادبِ نادارى

الكافى:از لقمان، روايت شده كه به پسرش گفت: «پسرم! شيره درخت صبر را چشيدم و پوست درخت را هم خوردم؛ ولى چيزى كه از نادارى تلخ تر باشد، نيافتم. پس اگر روزى به نادارى مبتلا شدى، آن را براى مردم، آشكار نكن؛ چون تو را خوار مى شمارند و هيچ فايده اى به تو نمى رسانند باز گرد به سوى كسى كه تو را به فقر مبتلا كرد و او بر گشايش كار تو تواناتر است، و از او حاجت بخواه. كيست كه از او درخواست كند و او عطايش ندهد يا به او اعتماد كند و او نجاتش ندهد».

كنز الفوائد:روايت شده كه از سفارش هاى حكيمانه لقمان به پسرش، اين بود: «. بدان اى پسرم! من شيره درخت صبر و انواع تلخى ها را چشيدم؛ ولى چيزى تلخ تر از فقر نيافتم. اگر روزى فقير شدى، فقرت را بين خود و خدا پنهان كن و مردم را از آن باخبر نكن؛ چون نزد آنان سبك مى شوى. سپس از مردم بپرس: آيا كسى هست كه خدا را خوانده باشد، ولى او را جواب نداده باشد، يا از خدا خواسته باشد، ولى عطايش نكرده باشد؟!».

إرشاد القلوب:از سفارش لقمان به پسرش است كه گفت: «. پسرم! بى نيازى ات را در دل، نگه دار و هر گاه فقير شدى، مردم را از آن باخبر نكن؛ چون نزد آنان سبك مى گردى، و از فضل خدا درخواست كن».