حدیث دربارهآزاد كردن كنيز در برابر قرائت قرآن

تاريخ دمشقـ به نقل از اصمعى ـ: كنيزى بر معاويه عرضه شد. خوشش آمد و از قيمتش پرسيد. او را به صد هزار درهم خريد. سپس، رو به عمروعاص كرد و پرسيد: اين كنيز، شايسته كيست؟ گفت: فرمان رواىِ مؤمنان (معاويه). معاويه به كس ديگرى نگريست و او نيز چنين گفت؛ امّا معاويه گفت: نه. گفتند: پس براى چه كسى [شايسته است]؟ گفت: براى حسين بن على بن ابى طالب، كه او بدان، سزاوارتر است؛ زيرا هم شرافت خانوادگى دارد، و هم ميان ما و پدرش چيزهايى (كدورت هايى) بود. پس به او هديه اش كرد و كسى را سرپرست كنيز نمود. چون چهل روز گذشت، او را سوار كرد و اموال فراوان و لباس و غير آن، همراهش كرد و [به امام حسين عليه السلام]نوشت: فرمان رواى مؤمنان، كنيزى خريد و از او خوشش آمد؛ امّا تو را بر خود، مقدّم داشت. چون كنيز به امام حسين عليه السلام رسيد، بر ايشان وارد شد. امام عليه السلام از زيبايى اش به شگفت آمد و به او گفت: «نامت چيست؟». گفت: هَوا (خواستنى). فرمود: «تو واقعا خواستنى هستى، همان گونه كه نام نهاده شده اى. آيا چيزى بلدى؟». كنيز گفت: آرى. قرآن مى خوانم و شعر مى سرايم. فرمود: «بخوان». كنيز خواند: «و كليدهاى غيب، تنها نزد اوست و كسى جز او آنها را نمى داند» . امام عليه السلام فرمود: «برايم بسُراى». گفت: در امانم؟ فرمود: «آرى». كنيز سرود: تو بهترين متاعى، اگر ماندگار بودىامّا انسان را ماندگارى نيست. پس امام حسين عليه السلام گريست و سپس فرمود: «تو آزادى و آنچه معاويه با تو فرستاده، براى توست». سپس به او فرمود: «آيا براى معاويه هم چيزى گفته اى؟». كنيز گفت: آرى. گفته ام: جوان را ديدم كه مى رود و همه توانش را به كار مى گيردتا توانگر شود، امّا وارثان، آسوده نشسته اند. امّا جوان، چيزى برايش نمى ماند، جز پرهيزگارىكه به گاهِ جدايى از دنيا، به او باز مى گردد. امام عليه السلام فرمان داد تا هزار دينار به او ببخشند و روانه اش كرد. سپس فرمود: «فراوان ديدم كه پدرم مى خوانَد: هر كس دنيا را براى خوشى بجويدبه جانم سوگند كه به زودى به نكوهش آن مى پردازد. دنيا، چون به انسان پشت كند، آزمون استو چون روى بياورد، ديرى نمى پايد». سپس گريست و به نماز ايستاد.