حدیث دربارهسيره اهل بيت در راضى بودن به قضا

الإرشاد:رُوِيَ عَنِ الفَرَزدَقِ الشّاعِرِ إنَّهُ قالَ: حَجَجتُ بِاُمّي في سَنَةِ سِتّينَ، فَبَينا أنَا أسوقُ بَعيرَها حينَ دَخَلتُ الحَرَمَ إذ لَقيتُ الحُسَينَ بنَ عَلِيٍّ عليه السلام خارِجا مِن مَكَّةَ. ثُمَّ قالَ لي: أخبِرني عَنِ النّاسِ خَلفَكَ، فَقُلتُ: الخَبيرَ سَأَلتَ؛ قُلوبُ النّاسِ مَعَكَ وأسيافُهُم عَلَيكَ، وَالقَضاءُ يَنزِلُ مِنَ السَّماءِ، وَاللّهُ يَفعَلُ ما يَشاءُ. فَقالَ: صَدَقتَ، للّهِِ الأَمرُ، وكُلَّ يَومٍ رَبُّنا هُوَ في شَأنٍ، إن نَزَلَ القَضاءُ بِما نُحِبُّ فَنَحمَدُ اللّهَ عَلى نَعمائِهِ، وهُوَ المُستَعانُ عَلى أداءِ الشُّكرِ، وإن حالَ القَضاءُ دونَ الرَّجاءِ فَلَم يُبعِد مَن كانَ الحَقُّ نِيَّتَهُ وَالتَّقوى سَريرَتَهُ ۱. ۲

الإرشاد:از فَرَزدَق شاعر، روايت شده است كه گفت: در سال شصتم [هجرى]مادرم را به حج بردم. هنگامى كه شترش را مى راندم تا داخل حرم شوم، حسين بن على عليه السلام را ديدم كه در حال بيرون رفتن از مكّه بود. به من فرمود: «از مردم پشتِ سرت به من خبر ده». گفتم: از شخص آگاهى پرسيدى. دل هاى مردم با تو و شمشيرهايشان، بر ضدّ توست و قضا از آسمان فرود مى آيد و خداوند، هر چه بخواهد، مى كند. امام عليه السلام فرمود: «راست گفتى. كار، از آنِ خداست و پروردگار ما، هر روز در كارى است. اگر قضاى الهى آن گونه كه دوست داريم، فرود آيد، خداوند را بر نعمت هايش مى ستاييم و از او در سپاس گزارى يارى گرفته مى شود و اگر قضاى الهى از رسيدن به آرزويمان مانع شد، آن كه نيّتش حق و درونش پرهيزگارى باشد، دور نمى افتد».

۱.في بحار الأنوار: «سيرته» بدل «سريرته».

۲.الإرشاد: ج 2 ص 67، بحار الأنوار: ج 44 ص 365؛ تاريخ الطبري: ج 5 ص 386، الكامل في التاريخ: ج 2 ص 547، الفتوح: ج 5 ص 71، مقتل الحسين للخوارزمي: ج 1 ص 223، البداية والنهاية: ج 8 ص 166 كلّها نحوه وراجع: المناقب لابن شهرآشوب: ج 4 ص 95.

کلیدواژه‌ها قضا و قدر حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی سیره اهل بیت در راضی بودن به قضا

احادیث دیگر این موضوع

الملهوفـ به نقل از امام حسين عليه السلام (از سخنان ايشان، هنگامى كه تصميم به عزيمت به عراق گرفت) ـ: رضايت خدا، رضايت ما اهل بيت است؛ بر بلايش صبر مى كنيم و او هم پاداش صابران را تمام و كمال، به ما مى دهد.

مهج الدعواتـ از امام حسين عليه السلام (از آنچه در قنوتش مى گفت) ـ: خدايا! من با همه اينها به تو پناهنده مى شوم و به چاره جويى و نيروى تو پناه مى برم، و به حكم تو ـ كه با علم خود، آن را به سوى من رانده اى ـ خشنودم و به هر جا روانه ام كنى، مى روم. هر چه تو قصد كرده اى، قصد مى كنم و در آنچه تو را از من راضى مى كند، از جانم دريغ نمى كنم؛ چرا كه تو مرا بدان راضى داشته اى.

الفتوحـ از امام حسين عليه السلام (در آنچه به خواهرش زينب عليهاالسلام هنگام فرود آمدن به كربلا فرمود) ـ: اى خواهر! به تسليت الهى، تسلاّ بگير و به قضاى الهى، راضى باش، كه ساكنان آسمان ها فنا مى شوند و زمينيان مى ميرند و هيچ آفريده اى باقى نمى ماند و هر چيزى هلاك مى شود، جز ذات خدا. حكم، از آنِ اوست و به سوى او باز مى گرديد و محمّد صلى الله عليه و آله، الگوى من و تو و هر مرد و زن مسلمان است.

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمىـ به نقل از شافعى ـ: پسرى از امام حسين عليه السلام درگذشت؛ امّا اندوهى در او ديده نشد. از اين رو، ايشان مورد عتاب قرار گرفت. امام عليه السلام فرمود: «ما خاندانى هستيم كه از خداى عز و جل مى طلبيم و به ما عطا مى كند؛ امّا اگر چيزى بخواهد كه او دوست دارد و ما آن را خوش نداريم، رضايت مى دهيم».