حدیث دربارهدعاى امام در بامداد و شامگاه

الدعواتـ از امام زين العابدين عليه السلام ـ: پدرم از جدّم نقل كرد كه چون نماز صبح را مى خواند و مى خواست برود، [با كسى] سخن نمى گفت تا آن كه تسبيحى را كه جلوى دستانش بود، برمى گرفت و مى گفت: «خداوندا! من صبح كردم و تو را تسبيح و تحميد و تهليل و تكبير مى گويم و از تو به شُكوه و بزرگى ياد مى كنم و تو را به عدد روزهاى تسبيحم، بزرگ مى دارم». سپس تسبيح را در دستش مى گرفت و آن را مى چرخاند و آنچه مى خواست، مى گفت، بى آن كه تسبيح گويد و مى فرمود كه آن، برايش حساب مى شود و حِرز (نگهبان) اوست تا به رخت خوابش برود و چون به رخت خوابش مى رفت، همان گونه تسبيح مى گفت و تسبيحش را زير سرش مى نهاد و اين تسبيح گويى وقت تا وقت (شب تا صبح و صبح تا شب) برايش حساب مى شد.