حدیث دربارهخلقت عقل

الخصالـ به سندش، از امام حسين، از امام على عليهماالسلام ـ: پيامبر خدا فرمود: «خداوند عز و جل، عقل را از نور اندوخته نهفته در علم پيشين خود ـ كه حتّى پيامبران فرستاده شده و فرشتگان مقرّب را نيز از آن آگاه نكرده است ـ، آفريد و علم را جان او، فهم را روح او، زهد را سرِ او، حيا را چشمان او، حكمت را زبان او، دلسوزى را همّت (/ دهان) او و رحمت را دل او قرار داد و سپس، آن را با ده ويژگى پُر و نيرومند ساخت: با يقين، ايمان، راستى، آرامش، اخلاص، مدارا، بخشش، قناعت، تسليم، و سپاس گزارى. سپس خدا به او فرمود: عقب بيا. پس عقب آمد و سپس به او فرمود: جلو بيا. جلو آمد و سپس به او فرمود: سخن بگو. پس گفت: ستايش، خدايى را كه نه ضدّى دارد و نه همتايى؛ نه مانندى و نه همسانى، نه هم سنگى دارد و نه شبيهى؛ آن كه هر چيز در برابر عظمتش خاضع است. پس خداى ـ تبارك و تعالى ـ فرمود: به عزّت و جلالم سوگند كه آفريده اى از تو نيكوكارتر نيافريدم. نه از فرمان من فرمان بردارتر، و نه والاتر و شريف تر و عزيزتر از تو. به سبب [وجود] تو، مؤاخذه و عطا مى كنم و با تو، يكتا شمرده شده و پرستيده مى شوم و با تو، خوانده شده، به من، اميد برده مى شود و به وسيله تو، جستجو مى شوم و با تو از من مى ترسند و مى هراسند و ثواب و عقاب، به دست توست. پس عقل در اين هنگام، به سجده افتاد و هزار سال در سجده مانْد. پروردگار ـ تبارك و تعالى ـ فرمود: سرت را بلند كن و بخواه، كه داده مى شود و شفاعت كن، كه شفاعت مى شود. عقل، سر بلند كرد و گفت: خداى من! از تو مى خواهم شفاعت مرا براى هر كس كه مرا در او قرار دادى، بپذيرى. خداى بزرگ بِشْكوه، به فرشتگانش فرمود: شما را گواه مى گيرم كه من، او را براى هر عاقلى شفيع كردم».