حدیث دربارهچگونگى سنگ زدن

الزُّهرِيّ:إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله كانَ إذا رَمَى الجَمرَةَ الَّتي تَلِي المَسجِدَ ـ مَسجِدَ مِنى ـ يَرميها بِسَبعِ حَصَياتٍ، يُكَبِّرُ مَعَ كُلِّ حَصاةٍ، ثُمَّ تَقَدَّمَ أمامَها فَوَقَفَ مُستَقبِلَ القِبلَةِ رافِعًا يَدَيهِ، وكانَ يُطيلُ الوُقوفَ، ثُمَّ يَأتِي الجَمرَةَ الثّانِيَةَ فَيَرميها بِسَبعِ حَصَياتٍ، يُكَبِّرُ كُلَّما رَمى بِحَصاةٍ، ثُمَّ يَنصَرِفُ، ثُمَّ يَنحَدِرُ ذاتَ اليَسارِ مِمّا يَلِي الوادِيَ رافِعًا يَدَيهِ يَدعو، ثُمَّ يَأتِي الجَمرَةَ الَّتي عِندَ العَقَبَةِ فَيَرميها بِسَبعِ حَصَياتٍ، يُكَبِّرُ كُلَّما رَمى بِحَصاةٍ، ثُمَّ يَنصَرِفُ ولا يَقِفُ عِندَها ۱.

زهرى:رسول خدا صلى الله عليه و آله هرگاه جمره اى را كه نزديك مسجد مناست، سنگ مى زد، با هفت سنگ مى زد و با هر سنگى تكبير مى گفت. سپس جلو مى رفت و در مقابل آن رو به قبله مى ايستاد و دستانش را بلند مى كرد و ايستادن را طول مى داد. سپس نزد جمره دوّم مى آمد وهفت سنگ مى زد و با هر سنگى كه مى زد تكبير مى گفت. سپس برمى گشت و از سمت چپ به طرف وادى سرازير مى شد، در حالى كه دستانش را به دعا بلند مى كرد. سپس نزد جمره اى كه نزديك عقبه است مى آمد، آن را هم هفت سنگ مى زد و با هر سنگى تكبير مى گفت: آنگاه بر مى گشت و نزد آن نمى ماند.

۱.سنن الدارميّ: 2 / 63، السنن الكبرى: 5 / 241 / 9662 نحوه مع إضافات.

کلیدواژه‌ها دعا موانع اجابت دعا گناه پاک کننده های گناهان +9 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام باقر عليه السلام:رسول خدا صلى الله عليه و آله چون از مزدلفه آمد، روز عيد قربان بر جمره عقبه گذشت وهفت سنگ بر آن زد، سپس به منى آمد واين از سنّت است.

امام باقر عليه السلام:نزد جابر بن عبداللّه رفتيم. از او خواستم تا از حج پيامبر صلى الله عليه و آله ما را خبر دهد. گفت: رسول خدا صلى الله عليه و آله جمره اى را كه نزديك درخت است، هفت سنگ مى زد، با هر سنگى تكبير مى گفت و سنگها را با انگشت، پرتاب مى كرد، سنگ را از دل آن وادى مى زد، آنگاه به قربانگاه بر مى گشت و قربانى مى كرد.

سليمان بن عمرو بن احوص از مادرش روايت مى كند:رسول خدا صلى الله عليه و آله را ديدم كه سواره، از دل وادى بر جمرات سنگ مى زد و با هر سنگى تكبير مى گفت و مردى از پشت سرش، او را نگهبانى مى كرد. پرسيدم: آن مرد كيست؟ گفتند: فضل بن عبّاس است. مردم ازدحام كردند: پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: هم ديگر را به كشتن ندهيد، چون سنگ مى زنيد، با نوك انگشتان پرتاب كنيد.

ابن عبّاس:رسول خدا صلى الله عليه و آله به من فرمود: صبح روز (رمى جمره) عقبه، بيا سنگريزه هاى رمى را برايم جمع كن. پس چون سنگها در دستش قرار داده شد، فرمود: با مثل اينها، با مثل اينها! از زياده روى در دين بپرهيزيد. همانا پيشينيان شما به خاطر غلوّ و زياده روى در دين، هلاك شدند.

يعقوب بن شعيب:از امام صادق عليه السلام درباره جمره ها پرسيدم. فرمود: كنار دو جمره بايست، ولى كنار جمره عقبه نايست. پرسيدم: اين از سنّت است؟ فرمود: آرى. گفتم: هنگام پرتاب سنگ، فرمودى چه بگويم؟ فرمود: با هر سنگ، تكبير بگو.

امام صادق عليه السلام:هر روز، هنگام ظهر جمرات را سنگ بزن و آنچه را هنگام رمى جمره عقبه گفتى بگو. پس، از جمره اول آغاز كن و آن را از طرف چپ، در دلِ وادى سنگ بزن و آنچه را روز قربانى گفتى بگو، سمت چپ جاده، رو به قبله بايست، و خدا را حمد و ثنا بگو و بر پيامبر صلى الله عليه و آله درود فرست. سپس كمى جلو برو، دعا كن و از خدا بخواه كه از تو قبول كند، باز هم جلوتر برو، نزد جمره دوم نيز چنين كن، آنگونه كه با جمره اوّلى كردى. مى ايستى و خدا را آنگونه كه پيشتر خواندى، مى خوانى، سپس به سوى جمره سوم رفته، با آرامش و وقار، سنگ مى زنى، ولى كنار آن نمان.

معاوية بن عمّار از امام صادق عليه السلام چنين روايت كرده است:سنگريزه هاى جمره را برگير، نزد آخرين جمره كه كنار عقبه است برو و از روبرو سنگ بر آن بزن واز بالايش مزن. در حالى كه سنگها در دست توست، مى گويى: «خدايا! اينها سنگريزه هاى من است، آن ها را براى من به شمار آور و همراه عملم به سوى خود بالا ببر». سپس سنگها را زده و با هر سنگ مى گويى: «اللّه اكبر. خدايا شيطان را از من دور گردان. خدايا كتاب تو و سنّت و سيره پيامبرت را باور دارم. خدايا! اين را حجّى پاداش يافته و عملى پذيرفته و تلاشى سپاس يافته و گناهى بخشوده قرار بده». فاصله ميان تو و جمره، ده يا پانزده ذراع باشد. وقتى پيش وسايل خود برگشتى و از سنگ زدن باز آمدى، بگو: «خدايا! به تو اطمينان كردم و بر تو توكّل نمودم، كه خوب پروردگار و مولا و ياورى هستى». فرمود: مستحب است سنگها را در حالت طهارت بزند.