حدیث دربارهكوچ از عرفات

عنه:أنَّهُ دَفَعَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله يَومَ عَرَفَةَ، فَسَمِعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله وَراءَهُ زَجرًا شَديدًا وضَربًا وصَوتًا لِلإِبِلِ، فَأَشارَ بِسَوطِهِ إلَيهِم، وقالَ: أيُّهَا النّاسُ، عَلَيكُم بِالسَّكينَةِ، فَإِنَّ البِرَّ لَيسَ بِالإيضاعِ ۱.

ابن عبّاس:روز عرفه، همراه پيامبر صلى الله عليه و آله از عرفات كوچ كردم. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله از پشت سرش سر وصداى زيادى شنيدكه برشتران مى زدندوسروصدامى كردند.باشلاّقى كه دردستش بود به آنان اشاره كردوفرمود:«اى مردم! آرامش داشته باشيد، نيكى، در تندتاختن نيست».

۱.صحيح البخاريّ: 2 / 601 / 1587، والإيضاع: سَير مثل الخَبَب. والوَضْع هو العَدْو، ووضَعَ البعير وأوضعه راكبه إذا حمله على سرعة السير (لسان العرب: 8 / 398 و 399).

کلیدواژه‌ها دعا موانع اجابت دعا گناه پاک کننده های گناهان +8 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

ابن عبّاس:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله با آرامش، در حالى كه اُسامه پشت سرش سوار بود، از عرفات كوچ كرد وفرمود: «اى مردم! آرامش داشته باشيد! نيكى آن نيست كه اسب وشترتندبرانيد». [ابن عبّاس]مى گويد: مركب پيامبر را نديدم كه گامهايش را به تاخت، بالا آورد و بدود، تا آن كه به «جمع» امام صادق عليه السلام فرمود: به مشعر، «جمع» گفته مى شود، چون حضرت آدم عليه السلام بين نماز مغرب و عشاء جمع كرد. و «ابطح» گفته مى شود، چون آدم عليه السلام مأمورشد در مسيلِ مشعر، تا طلوع صبح بماند. سپس مأمور شد كه از كوهِ مشعر بالا رود و چون خورشيد بر او تابيد، به گناهش اعتراف كند و آدم عليه السلام چنان كرد و اين اعتراف سنّتى در ميان فرزندانش قرار داده شد. سپس آدم عليه السلام قربانى كرد، خداوند آتشى از آسمان فرستاد و قربانى آدم عليه السلام را گرفت. رسيد.

معاوية بن عمار:امام صادق عليه السلام فرمود: مشركان پيش از غروب آفتاب كوچ مى كردند ولى پيامبر با آنان مخالفت كرد و پس از غروب كوچ كرد. [سپس] امام صادق فرمود: خورشيد كه غروب كرد، با آرامش و وقار، همراه مردم كوچ كن و از خداوند، آمرزش بخواه، كه خداوند مى فرمايد: «آنگاه از آن جا كه مردم كوچ مى كنند، كوچ كنيد و از خدا آمرزش بخواهيد كه خدا آمرزنده و مهربان است». چون به «الكثيب الأحمر» نام كوهى است كه مشركان براى تماشاى لشكر پيامبر صلى الله عليه و آله در فتح مكّه، بالاى آن رفته بودند. در سمت راست جاده رسيدى، بگو: «خدايا بر موقفم رحمت آور و علمم را افزون كن و دينم را بسلامت بدار و عباداتم را بپذير». و مبادا تند بتازى، آنگونه كه بسيارى از مردم مى كنند! چرا كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرموده است: حج، اسب تاختن و شتر دواندن نيست. از خدا پروا كنيد و نيكو سير كنيد، ضعيف و مسلمانى را زير پا قرار ندهيد و در رفتن، ميانه رو باشيد. رسول خدا صلى الله عليه و آله ناقه خويش را متوقّف مى كرد تا آن جا كه سر ناقه به جلوى كجاوه مى خورد و مى فرمود: «اى مردم! آرامش داشته باشيد»، پس سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله بايد پيروى شود. معاوية بن عمّار مى گويد: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مى فرمود: «خدايا! از آتش نجاتم ده» و اين را تكرار مى كرد، تا مردم كوچ مى كردند. عرض كردم: كوچ نمى كنى؟ مردم رفتند. فرمود: من از شلوغى بيم دارم. مى ترسم كه در آزردن مردم شريك شوم.