حدیث دربارهادب سعى

عَلِيُّ بنُ النُّعمانِ يَرفَعُهُ:كانَ أميرُالمُؤمِنينَ عليه السلام إذا صَعِدَ الصَّفَا استَقبَلَ الكَعبَةَ، ثُمَّ رَفَعَ يَدَيهِ يَقولُ: «اللّهُمَّ اغفِر لي كُلَّ ذَنبٍ أذنَبتُهُ قَطُّ، فَإِن عُدتُ فَعُد عَلَيَّ بِالمَغفِرَةِ إنَّكَ أنتَ الغَفورُ الرَّحيمُ، اللّهُمَّ افعَل بي ما أنتَ أهلُهُ، فَإِنَّكَ إن تَفعَل بي ما أنتَ أهلُهُ تَرحَمني، وإن تُعَذِّبني فَأَنتَ غَنِيٌّ عَن عَذابي وأنَا مُحتاجٌ إلى رَحمَتِكَ، فَيا مَن أنَا مُحتاجٌ إلى رَحمَتِهِ ارحَمني. اللّهُمَّ فَلا تَفعَل بي ما أنَا أهلُهُ، فَإِنَّكَ إن تَفعَل بي ما أنَا أهلُهُ تُعَذِّبني ولَم تَظلِمني، أصبَحتُ أتَّقي عَدلَكَ ولا أخافُ جَورَكَ، فَيا مَن هُوَ عَدلٌ لا يَجورُ، ارحَمني» ۱.

على بن نعمان در حديثى مرفوعه:اميرالمؤمنين عليه السلام وقتى از صفا بالا مى رفت، رو به كعبه دستهايش را بالا مى برد و مى گفت: «خدايا! همه گناهان مرا ببخشاى، اگر باز هم گناه كردم، تو هم باز ببخشاى، تو بخشاينده مهربانى. خدايا با من چنان كن كه تو شايسته آنى، اگر آنگونه كه تو شايسته آنى با من رفتار كنى، مرا مى آمرزى و اگر عذابم كنى، تو از عذابم بى نيازى، ولى من به رحمت تو نيازمندم. اى آن كه به رحمت او محتاجم! بر من رحم كن. خدايا با من چنان مكن كه من شايسته آنم، كه اگر چنين كنى عذابم خواهى كرد، بى آن كه بر من ستم كنى. در حالى هستم كه از عدل تو پروا دارم و از ستمت نمى ترسم، اى دادگرِ بى ستم، بر من رحم كن».

۱.الكافي: 4 / 432 / 5، التهذيب: 5 / 147 / 482.

کلیدواژه‌ها دعا موانع اجابت دعا گناه پاک کننده های گناهان +9 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام صادق عليه السلام ـ به روايت معاوية بن عمار ـ: رسول خدا صلى الله عليه و آله وقتى از طواف و دو ركعت نماز آن فراغت يافت، فرمود: از جايى آغاز مى كنم كه خداوند به آن آغاز كرده است، خداوند بزرگ مى فرمايد: صفا و مروه از شعائر خداست . امام صادق فرمود: سپس به سوى صفا بيرون رو، از همان درى كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بيرون رفت، از درى كه مقابل حجر الأسود است، تا آن وادى را با آرامش و وقار طى كنى. پس بر صفا بالا برو تا به كعبه بنگرى و رو به ركنى باشى كه حجر الأسود در آن است. پس خدا را حمد و ثنا گفته، نعمتها و نيكى هايش را نسبت به تو، تا آن جا كه بتوانى يادكن، سپس هفت بار «اللّه اكبر»، هفت بار «الحمد للّه» و هفت بار «لا اله الا اللّه» بگو و سه مرتبه چنين بگوى: «جز خداى يكتا، معبودى نيست، شريكى ندارد، سلطنت و ستايش از آن اوست، زنده مى كند و مى ميراند و او زنده اى است كه مرگ ندارد. و بر هرچيز تواناست». سپس بر پيامبر صلى الله عليه و آله صلوات بفرست و سه بار بگو: خدا بزرگتر است، خدا را سپاس بر اينكه هدايتمان كرد و ما را آزمود و حمد از آن خداى زنده قيّوم و ابدى است». وسه بار بگو: «شهادت مى دهم كه جز خدا، معبودى نيست و محمد صلى الله عليه و آله بنده و فرستاده اوست، جز او را نمى پرستيم، دين را براى او خالص ساخته ايم، هرچند مشركان را ناخوش آيد.»نيز سه بار بگو: «پروردگارا، از تو خواستار گذشت، عافيت و يقين هستم». و سه بار بگو: «خدايا در دنيا به ما نيكى عطا كن و در آخرت نيز نيكى و ما را از عذاب دوزخ نگهدار». سپس صد بار «اللّه اكبر»، صد بار «لا اله الا اللّه»، صد بار «الحمدللّه» وصد بار «سبحان اللّه» بگو، آنگاه بگو: «جز خداى يكتا معبودى نيست، وعده اش را وفا كرد، بنده اش را نصرت بخشيد و به تنهايى بر احزاب، غالب گشت، سلطنت و ستايش تنها از آن اوست. خدايا! در مردن و پس از آن، برايم بركت قرار بده، خدايا! از تاريكى و وحشت قبر به تو پناه مى برم. خدايا! آن روز كه سايه اى جز سايه تو نيست، مرا در سايه سار عرش خويش قرار ده». و دين و جان و خانواده ات را، پيوسته به خداوند بسپار و بگو: «دين و جان و خانواده ام را به خداى مهربانى مى سپارم كه امانتها را ضايع نمى كند. خدايا! مرا طبق كتاب خود و سيره پيامبرت به كار گير و بر آيين او بميران و از فتنه نگاهم دار». سپس سه بار تكبير بگو، سپس دو مرتبه آن دعا را بگو و يك بار تكبير بگو، و بار ديگر دعا را بخوان اگر اين همه را نتوانى، بخشى از آن را بگو. فرمود: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به اندازه آرام خواندن سوره بقره، بر صفا مى ايستاد.

جابر بن عبداللّه:رسول خدا صلى الله عليه و آله هرگاه بر صفا مى ايستاد، سه بار تكبير مى گفت و مى گفت: «جز خداى يكتا معبودى نيست، شريكى ندارد. سلطنت و ستايش از آنِ اوست و او بر هرچيز تواناست». و اين كار را سه بار انجام مى داد و دعا مى خواند و مانند همين را در مروه نيز انجام مى داد.

جابر بن عبداللّه، حديثِ حج پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را نقل كرده، مى گويد:سپس از در مسجدالحرام به طرف صفا بيرون رفت. چون به صفا نزديك شد، آيه «إنّ الصفا و المروة من شعائر اللّه» را خواند و فرمود: به آنچه خدا آغاز كرده، آغاز مى كنم. پس از صفا شروع كرد. بالاى آن رفت، تا آن جا كه خانه خدا را ديد، پس لا اله الا اللّه و تكبير گفت و فرمود: «هيچ معبودى جز خدا نيست، تنهاى بى شريك، سلطنت و ستايش از آنِ اوست. زنده مى كند و مى ميراند و او بر هرچيز تواناست. معبودى جز خدا نيست. يكتاست، به وعده اش عمل كرد و بنده اش را يارى رساند و به تنهايى گروهها (ى مشرك) را پراكنده ساخت» سپس در اين فاصله دعا كرد و سه بار آن را تكرار نمود. آنگاه به سوى مروه فرود آمد، تا آن كه گامهايش در ريگزار ميانِ آن وادى (بين صفا و مروه) قرار گرفت، تا آن كه بالا رفت. رفت تا به مروه رسيد. بر فراز مروه هم، چنان كرد كه بر صفا. وپايان طوافش بر مروه بود.

محمد بن عمر بن يزيد، از برخى اصحاب خود نقل مى كند:پشت سر امام كاظم عليه السلام بالاى صفا يا مروه بودم و او بيش از اين دو سخن، چيزى نمى گفت: «خدايا از تو مى خواهم حسن ظنّ به خودت را در هرحال و نيّت صادق در توكّل بر تو را».

امام صادق عليه السلام:هركه خواهد ثروتش افزون شود، ايستادن بر صفا و مروه را طول دهد.

امام صادق عليه السلام:ميان صفا و مروه منشين، مگر از روى خستگى.