سختىِ مرگ
1 حدیث
الإمام عليّ عليه السلامـ في وَصفِ موت الماخوذين على القِرّة ـ: يُفَكِّرُ فيمَ أفنى عُمرَهُ، وفيمَ أذهَبَ دَهرَهُ! ويَتَذَكَّرُ أموالاً جَمَعَها، أغمَضَ في مَطالِبِها، وأخَذَها مِن مُصَرَّحاتِها ومُشتَبِهاتِها، قَد لَزِمَتهُ تَبِعاتُ جَمعِها، وأشرَفَ عَلى فِراقِها، تَبقى لِمَن وَراءَهُ يَنعَمونَ فيها ويَتَمَتَّعونَ بِها، فَيَكونُ المَهنَأُ لِغَيرِهِ وَالعِب ءُ عَلى ظَهرِهِ. ۱
امام على عليه السلامـ در وصف جان كندنِ فريفتگان دنيا ـ: آدمى بدين مى انديشد كه عمرش را در چه كارى صرف كرده و روزگارش را چه سان سپرى نموده است. و اموالى را كه گرد آورده به ياد مى آورد و اين كه در فراهم كردن آن ها چه چشم پوشى ها كرده و از راه هاى بى شبهه يا باشبهه آن ها را به دست آورده و پيامدهاى گردآورى آن ها دامنش را گرفته و اكنون در آستانه جدا شدن از آن ها است و آن مال ها براى ديگران باقى مى ماند تا از آن برخوردار گردند و لذت برند؛ بدين سان گوارايى اش براى ديگران و بارش بر دوش او است.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 109، بحار الأنوار: 6 / 164 / 33.