روزى تقسيم شده از حلال است

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا خداوند خجسته و بزرگ روزى ها را ميان آفريدگانش به حلال تقسيم فرموده و نه به حرام. پس هر كس كه تقواى خدا را پيشه كند و صبور باشد، خدا از روزى حلالش به وى عطا فرمايد و آن كس كه پرده پوشيدهْ بر دِرَد و شتاب ورزد، خدا به غير حلالش وى را گرفتار سازد؛ روزى حلالش از او بريده شود و روز قيامت به همان محاسبه گردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ سارقى جز از آن چه به حساب روزى اش نوشته شده، دزدى نمى كند.

تفسير العيّاشي از اسماعيل بن كثيرـ در روايتى كه به پيامبر نسبت داده است ـ: چون اين آيه نازل شد: «و خداى را از فضلش بجوييد» ، ياران پيامبر گفتند: «اين فضل چيست؟ چه كس از شما اين را از وى مى پرسد؟» على بن ابى طالب عليه السلامفرمود: «من از وى مى پرسم». پس از او پرسيد كه اين فضل چيست. پيامبر فرمود: «هر آينه خداوند آفريدگانش را آفريد و روزى هاى حلال را ميان ايشان تقسيم فرمود و روزى حرام را در معرض ديدشان نهاد. هر كس به حرام روى آورد، به همان اندازه كه مرتكب حرام شده، از حلالش كاسته و به پايش نوشته مى شود».

ربيع الابرار:على عليه السلام به مسجد درآمد و به مردى فرمود: «استر مرا نگاه دار!» آن مرد افسار استر را باز كرد و با خود برد. على بيرون آمد، حال آن كه دو درهم در كف داشت تا به وى پاداش دهد. ديد كه استر رها شده است. بر آن سوار گشت و رهسپار شد. سپس به خادم خويش دو درهم داد تا با آن افسارى بخرد. خادم همان افسار را در بازار يافت كه آن دزد به دو درهم فروخته بود. پس دو درهم داد و آن را باز گرفت. آن گاه على فرمود: «همانا بنده با دست كشيدن از صبر، خود را از روزى حلال محروم مى كند و بيش از روزى اى كه برايش تقدير شده، به دست نمى آورد».

امام باقر عليه السلام:هيچ كس جز آن كه خداوند برايش روزى حلال مقرر فرموده كه عافيت مندانه به وى مى رسد؛ و از جانب ديگر حرام را در معرض ديد او قرار داده است. پس اگر وى به روزى حرام دست اندازد، خداوند به ازاى آن از روزى حلالى كه برايش مقرر فرموده، مى كاهد. و جز اين دو، نزد خدا فضل فراوان است و آن همان است كه خود فرموده: «و خداى را از فضلش درخواست كنيد».