حدیث دربارهمقدّم داشتن مردم بر خود و خانواده اش

الإمام الباقر عليه السلامـ لِمُحَمَّدِ بنِ مُسلِمٍ ـ: يا مُحَمَّدُ، لَعَلَّكَ تَرى أ نَّهُ [يَعني رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله]شَبِعَ مِن خُبزِ البُرِّ ثَلاثَةَ أيَّامٍ مُتَوالِيَةً مِن أن بَعَثَهُ اللّهُ إلى أن قَبَضَهُ؟!. لا وَاللّهِ، ما شَبِعَ مِن خُبزِ البُرِّ ثَلاثَةَ أيَّامٍ مُتَوالِيَةً مُنذُ بَعَثَهُ اللّهُ إلى أن قَبَضَهُ. أما إنِّي لا أقولُ: إنَّهُ كانَ لا يَجِدُ، لَقَد كانَ يُجيزُ الرَّجُلَ الواحِدَ بِالمِئةِ مِنَ الإبِلِ، فَلَو أرادَ أن يَأكُلَ لَأكَلَ. ۱
امام باقر عليه السلامـ به محمّد بن مسلم ـ: اى محمّد! آيا فكر مى كنى پيامبر خدا، از زمانى كه خداوند او را برانگيخت، تا وقتى كه جانش را گرفت، سه روز پياپى از نان گندم سير خورد؟! نه، به خدا قسم! وى از زمانى كه خداوند او را برانگيخت، تا وقتى كه جانش را گرفت، هيچ گاه، سه روزِ پياپى از نان گندم سير نخورد. هان! من نمى گويم كه چيزى پيدا نمى كرد [تا بخورد]. او گاهى به يك نفر، صد شتر جايزه مى داد. پس اگر مى خواست بخورد، مى توانست.
۱.الكافي: ج 8 ص 130 ح 100 عن محمّد بن مسلم، بحار الأنوار: ج 16 ص 277 ح 116.

احادیث دیگر این موضوع

۸