حدیث دربارهگواهى دادنِ دارنده علم كتاب

رسول اللّه صلى الله عليه و آله: «أَفَمَن كَانَ عَلَى بَيِّنَةٍ مِّن رَّبِّهِ» أنا، «وَ يَتْلُوهُ شَاهِدٌ مِّنْهُ» عَليٌّ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: «آيا كسى از جانب پروردگارش بر حجّتى روشن است» من هستم. «و شاهدى از [خويشان] او، پيرو آن است» على است.

۱.الدرّ المنثور: ج 4 ص 410، كنزالعمّال: ج 2 ص 439 ح 4440 كلاهما نقلاً عن ابن مردويه عن الإمام عليّ عليه السلام؛ بحار الأنوار: ج 35 ص 393 ح 17.

کلیدواژه‌ها دلایل پیامبری گواهی دادن دارنده علم کتاب

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلامـ درباره آيه «آيا كسى كه از جانب پروردگارش، بر حجّتى روشن است و شاهدى از [خويشانِ] او، پيرو اوست» ـ: پيامبر خدا همان كسى است كه از جانب پروردگارش بر حجّتى روشن است، و من همان شاهد او هستم و از [خويشانِ]او.

امام رضا عليه السلامـ به نقل از پدرانش عليهم السلام ـ: امير مؤمنان در روز جمعه اى كه بر منبر خطبه مى خواند، فرمود: «سوگند به آن كه دانه را شكافت و انسان را آفريد، هيچ مرد قريشى نبود كه به سنّ بلوغ رسيده باشد، مگر اين كه آيه اى از كتاب خداوند عز و جل درباره او نازل شد و من آن مرد و آن آيه را مى شناسم». مردى برخاست و عرض كرد: اى امير مؤمنان! آيه اى كه درباره تو نازل شده، كدام است؟ امير مؤمنان فرمود: «حال كه پرسيدى، گوش كن و لازم نيست كه در اين باره، از شخص ديگرى هم بپرسى. آيا سوره هود را خوانده اى؟». عرض كرد: آرى، اى امير مؤمنان! فرمود: «پس شنيده اى كه خداوند عز و جل مى فرمايد: «آيا كسى از جانب پروردگارش بر حجّتى روشن است و شاهدى از [خويشان] او پيرو آن است» ؟». عرض كرد: آرى. فرمود: «آن كسى كه از جانب پروردگارش بيّنه اى دارد، محمّد صلى الله عليه و آله پيامبر خداست و آن شاهد خودى اى كه به دنبال او مى رود، على بن ابى طالب است. من آن شاهدم و من از او هستم».

الإحتجاج:مردى به امير مؤمنان گفت: از بهترين فضيلت خود، براى من بگو. فرمود: «همان چيزى كه خداوند در كتابش نازل فرموده است». مرد پرسيد: چه چيز درباره تو نازل شده است؟ فرمود: «آيه «آيا كسى از جانب پروردگارش بر حجتى روشن است و شاهدى از [خويشان] او پيرو آن است» . من هستم آن شاهدى كه از [خاندان] پيامبر خدا است».

بصائر الدرجاتـ به نقل از اصبغ بن نباته ـ: امير مؤمنان فرمود: «اگر كرسى قضاوت برايم نهاده شود و من بر آن بنشينم، هر آينه ميان پيروان تورات، بر اساس تورات داورى خواهم كرد و ميان پيروان انجيل، مطابق انجيل آنها و ميان پيروان زبور، بر پايه زبورشان و ميان پيروان فرقان، مطابق فرقانشان داورى خواهم كرد؛ داورى اى كه به درگاه خداوند بالا رود و بدرخشد. به خدا قسم، هيچ آيه اى از كتاب خدا در شب يا روز نازل نشد، مگر اين كه مى دانم درباره چه كسى نازل شده است و هيچ فرد قريشى نبود كه به سنّ بلوغ رسيده باشد، مگر اين كه آيه اى از كتاب خدا درباره او نازل شده كه او را به سوى بهشت يا دوزخ سوق مى دهد». مردى برخاست و گفت: اى اميرمؤمنان! چه آيه اى درباره تو نازل شده است؟ حضرت به او فرمود: مگر نشنيده اى كه خداوند مى فرمايد: «آيا كسى از جانب پروردگارش بر حجّتى روشن است و شاهدى از [خويشان] او، پيرو آن است» ؟ آن كه از جانب پروردگارش بيّنه دارد، رسول خداست، و من شاهد او در اين باره هستم و به دنبال او حركت مى كنم».

كشف اليقينـ به نقل از عبّاد بن عبد اللّه اسدى ـ: شنيدم كه امير مؤمنان بر منبر مى فرمود: «هيچ مردى از قريش نيست، مگر اين كه يك يا دو آيه درباره او نازل شده است». مردى (ابن كوّاء) كه پايين پاى منبر نشسته بود، گفت: درباره خود تو، چه نازل شده است؟ امام عليه السلام خشمگين شد و فرمود: «بدان كه اگر در حضور مردم از من نمى پرسيدى، جوابت را نمى دادم. واى برتو! آيا سوره هود را مى خوانى [كه مى فرمايد:] «آيا كسى كه از جانب پروردگارش بر حجّتى روشن است و شاهدى از [خويشان] او، پيرو آن است.» ؟ پيامبر خدا داراى بيّنه است و من شاهد خودى او هستم. مجلسى رحمه الله در ذيل اين حديث، مى گويد: ابن بطريق در المستدرك گفته است: حافظ ابونعيم، به سند خود از عبّاد و نيز ابو مريم و همچنين صبّاح بن يحيى و عبد اللّه بن عبد القدّوس از اعمش و او از منهال بن عمر، نظير اين روايت را نقل كرده اند.

امام باقر عليه السلام:آن كسى كه از جانب پروردگارش بيّنه دارد، پيامبر خداست و آن كسى كه پيرو او و شاهدى از [خاندان] ايشان است، امير مؤمنان است و سپس يكايك اوصياى او.

بحار الأنوارـ به نقل از عبد اللّه بن عطاء ـ: من با امام باقر عليه السلام در مسجد النبى نشسته بودم كه ديدم پسر عبد اللّه بن سلاّم، در گوشه اى نشسته است. به امام باقر عليه السلام عرض كردم: مى گويند كه پدر اين مرد، همان كسى است كه علم كتاب نزد اوست. امام فرمود: «نه؛ بلكه آن كس، امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام است كه اين آيه درباره او نازل شده است: «آيا كسى كه از جانب پروردگارش بر حجّتى روشن است و شاهدى از [خويشان] او، پيرو آن است.» . پيامبر صلى الله عليه و آله از جانب پروردگارش بيّنه اى داشت و امير مؤمنان على بن ابى طالب، شاهدى از جانب او بود».