حدیث دربارهريا

الإمام عليّ عليه ‏السلام ـ في ذِكرِ مَناهِي النَّبيِّ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ـ: قالَ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله:. مَن بَنى بُنيانا رِياءً وسُمعَةً حَمَلَهُ يَومَ القِيامَةِ مِنَ الأَرضِ السابِعَةِ وهُوَ نارٌ تَشتَعِلُ، ثُمَّ تُطَوَّقُ في عُنُقِهِ ويُلقى فِي النّارِ، فَلا يَحبِسُهُ شَيءٌ مِنها دونَ قَعرِها إلّا أن يَتوبَ. قيلَ: يا رَسولَ اللّه‏ِ كَيفَ يَبني رِياءً وسُمعَةً؟ قالَ: يَبني فَضلاً عَلى ما يَكفيهِ؛ استِطالَةً مِنهُ عَلى جيرانِهِ ومُباهاةً لِاءِخوانِهِ. ۱
امام على عليه ‏السلام ـ در يادكرد آنچه پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله از آن، نهى نمود ـ : [پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله] فرمود: «. هر كس براى خودنمايى و شهرت‏طلبى بنايى بسازد، روز قيامت، آن بنا را كه به آتشِ شعله‏ور تبديل شده است، از زمين هفتم بر دوش خود، حمل مى‏كند. سپس آن را طوقِ گردنش مى‏كنند و او را در آتش، فرو مى‏افكنند و هيچ چيزى، مانع رسيدنش به قعر آتش نمى‏شود، مگر آن كه توبه كند». گفته شد: اى پيامبر خدا! چگونه براى خودنمايى و شهرت‏طلبى مى‏سازد؟ فرمود: «[يعنى] بيشتر از اندازه نيازش بسازد تا با آن بر همسايگانش بزرگى بنمايد و بر برادرانش فخر بفروشد».
۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 4 ص 11 ح 4968، الأمالي للصدوق: ص 513 ح 707 عن الحسين بن زيد عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم ‏السلام، مكارم الأخلاق: ج 2 ص 311 ح 2655 عن الإمام الصادق عن آبائه عنه عليهم ‏السلام، تنبيه الخواطر: ج 2 ص 259 عن الحسين بن يزيد عن الإمام الصادق عن آبائه عنه عليهم ‏السلام، بحار الأنوار: ج 76 ص 149 ح 4.
کلیدواژه‌ها آفت های خودسازیریا

احادیث دیگر این موضوع

۲
امام صادق عليه ‏السلام: روز قيامت، بنده‏اى را كه نماز گزارده است، مى‏آورند. مى‏گويد: «پروردگارا! من به خاطر تو، نماز خواندم»؛ امّا به او گفته مى‏شود: نه؛ بلكه تو به خاطر اين نماز خواندى كه بگويند: «فلانى چه نماز خوبى مى‏خواند!». او را به آتش ببريد. سپس بنده‏اى را كه جنگيده است، مى‏آورند. مى‏گويد: «پروردگارا! من به خاطر تو جنگيدم»؛ امّا به او گفته مى‏شود: نه؛ بلكه تو به خاطر اين جنگيدى كه بگويند: «فلانى چه آدم شجاعى است!». او را به آتش ببريد. آن گاه بنده‏اى را كه قرآن آموخته است، مى‏آورند. مى‏گويد: «پروردگارا! من به خاطر تو، قرآن آموختم»؛ امّا به او گفته مى‏شود: نه؛ بلكه آموختى تا بگويند: «فلانى چه آواز خوشى دارد!». او را به آتش ببريد. سپس بنده‏اى را كه مالش را انفاق كرده است، مى‏آورند. او مى‏گويد: «پروردگارا! من به خاطر تو، اموالم را انفاق كردم»؛ امّا به او گفته مى‏شود: نه؛ بلكه از آن انفاق كردى تا بگويند: «فلانى چه سخاوتمند است!». او را به آتش ببريد.