حدیث دربارهقارى قرآن

سنن الدارمى ـ به نقل از بُرَيده ـ:نزد پيامبر صلى الله عليه و آله نشسته بودم كه شنيدم فرمود: «. در روز قيامت، هنگامى كه قارى قرآن، همچون انسان رنگ پريده اى، از قبر بيرون مى آيد، قرآن نزد او مى رود و به او مى گويد: آيا مرا مى شناسى؟ او مى گويد: تو را نمى شناسم! قرآن مى گويد: من دوست تو، قرآن، هستم؛ همان كه باعث شدم در روزهاى داغ، تشنگى بكشى و شب ها را به عبادت بگذرانى. هر تاجرى به دنبال [سود]تجارت خويش است و تو امروز، جلودار هر تجارتى هستى [و بيشترين سود را مى برى]. آن گاه، پادشاهى را به دست راست او و جاودانگى را به دست چپش مى دهند و تاج وقار بر سرش مى نهند و بر پدر و مادرش نيز دو جامه [ى بهشتى]مى پوشانند كه دنيا با آن، برابرى نمى كند. آن دو مى گويند: به چه سبب، اين دو جامه بر ما پوشانيده شد؟ گفته مى شود: به سبب پيروى فرزندتان از قرآن. سپس به او گفته مى شود: بخوان و از درجات و غرفه هاى بهشت، بالا برو. او تا زمانى كه بخواند، پيوسته بالا مى رود، خواه تند تند بخواند يا [آهسته و]با ترتيل».