حدیث دربارهدارنده اين ويژگى ها

الأمالي للطوسي عن إبراهيم المخارقي:وَصَفتُ لِأَبِي عَبدِ اللّهِ جَعفَرِ بنِ مُحَمَّدٍ عليه السلام دِينِي، فَقُلتُ: أَشهَدُ أَن لا إِلهَ إِلَا اللّهُ وَحدَهُ لا شَريِكَ لَهُ، وَأَنَّ مُحَمَّدا صلى الله عليه و آله رَسُولُ اللّهِ، وَأَنَّ عَلِيّا إِمامُ عَدلٍ بَعدَهُ، ثُمَّ الحَسَنُ وَالحُسَينُ، ثُمَّ عَلِيُ بنُ الحُسَينِ، ثُمَّ مُحَمَّدُ بنُ عَلِيٍ، ثُمَّ أَنتَ. فَقالَ: رَحِمَكَ اللّهُ. ثُمَّ قالَ: اِتَّقُوا اللّهَ، اِتَّقُوا اللّهَ، اِتَّقُوا اللّهَ! عَلَيكُم بِالوَرَعِ، وَصِدقِ الحَدِيثِ، وَأَداءِ الأَمانَةِ، وَعِفَّةِ البَطنِ وَالفَرْجِ، تَكُونُوا مَعَنا بِالرَّفِيقِ الأَعلى. ۱

الأمالى، طوسى ـ به نقل از ابراهيم مخارقى ـ:دينم را براى امام صادق عليه السلام بيان داشتم و چنين گفتم: گواهى مى دهم كه معبودى جز خداى يكتا نيست و يگانه و بى انباز است، و گواهى مى دهم كه محمّد صلى الله عليه و آله، فرستاده خداست و على، پيشواى عادلِ پس از اوست و سپس حسن و حسين، و سپس على بن الحسين و سپس محمّد بن على و سپس شما [پيشواى حقّيد]. فرمود: «رحمت خدا بر تو باد!» و سپس فرمود: «از خدا بترسيد، از خدا بترسيد، از خدا بترسيد! پارسايى و راستگويى و امانتدارى و پاكى شكم و دامن را پيشه كنيد، تا در جايگاه برين، با ما باشيد».

۱.الأمالي للطوسي: ص 222 ح 384، بشارة المصطفى: ص 109، بحار الأنوار: ج 69 ص 3 ح 3.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت درجات بهشت نزدیک ترین مردم به پیامبر صلی الله علیه و آله از نظر درجه +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه دارايى اش اندك و نانخورش بسيار و نمازش نيكو باشد و از مسلمانان، غيبت نكند، روز قيامت با من، همانند اين دو [انگشت در كنار هم]است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:گناهان بزرگ، نُه تايند: بزرگ ترينِ آنها شرك آوردن به خداست، و كشتن انسان مؤمن، و رباخوارى، و خوردن مال يتيم، و تهمت زدن به زنان پاك دامن، و گريختن از ميدان جنگ، و نافرمانى از پدر و مادر، و جادوگرى، و شكستن حرمت خانه خدا. هر كس خداوند را پاك از اين گناهان، ديدار كند، با من در بهشتى خواهد بود كه لنگه هاى درِ آن، از طلاست.

المستدرك على الصحيحين ـ به نقل از عُبَيد بن عُمَير، از پدرش ـ:مردى از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله پرسيد و گفت: اى پيامبر خدا! گناهان بزرگ كدام اند؟ فرمود: «تعداد آنها نُه تاست: شرك به خدا، به ناحق كشتن انسان مؤمن، گريختن از ميدان جنگ، خوردن مال يتيم، رباخوارى، تهمت زدن به زن پاك دامن، نافرمانى از پدر و مادر مسلمان، شكستن حرمت بيت الحرام كه قبله زنده و مرده شماست». سپس فرمود: «هر كس در حالى از دنيا برود كه اين گناهان بزرگ را مرتكب نشده باشد و نماز را به جا آورده و زكات را پرداخته باشد، قطعا با پيامبر، در سرايى خواهد بود كه درهاى آن، لنگه هايش از طلاست».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس عهده دار امرى از امور امّت من شود و باطنش نسبت به آنان نيكو باشد، خداوند متعال، هيبت او را در دل هايشان قرار مى دهد، و هر كس دست نيكى به سوى آنان بگشايد، محبّت آنان [به او]، روزى اش مى شود، و هر كس از تعدّى به اموال آنان، دست نگه دارد، خداوند عز و جل اموال او را نگه مى دارد، و هر كس دادِ ستم ديده را از ستمگر بستاند، در بهشت، هم نشين من خواهد بود، و كسى كه گذشتش زياد باشد، عمرش دراز مى شود، و هر كس دادگرى اش فراگير باشد، بر دشمنش يارى داده شود، و هر كس از خوارى گناه به عزّت طاعت در آيد، خداوند عز و جل او را بى هيچ انيسى، اُنس مى دهد و بى هيچ مالى كمك مى كند.

امام على عليه السلام:مردى از انصار، خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! من تاب جدايى از شما را ندارم، چنان كه وقتى به منزلم مى روم، به ياد شما مى افتم و خانه ام را رها مى كنم و مى آيم تا شما را ببينم؛ چون دوستتان دارم. با خود گفتم: آن گاه كه روز قيامت شود و مرا به بهشت برند و شما را به اعلى علّيّين بالا برند، چگونه با شما باشم، اى پيامبر خدا! پس، اين آيه نازل شد: «و كسانى كه از خدا و پيامبر اطاعت كنند، با كسانى خواهند بود كه خدا ايشان را گرامى داشته؛ يعنى پيامبران و صدّيقان و شهيدان و شايستگان، و آنان، چه نيكو همدمانى اند!» . پيامبر صلى الله عليه و آله آن مرد را فرا خواند و اين آيه را برايش خواند و بِدان نويدش داد.

امام صادق عليه السلام:اگر مى خواهيد كه در روز رستاخيز با ما باشيد، يكديگر را لعنت نكنيد و از خدا بترسيد و [او را]اطاعت كنيد؛ چرا كه خداوند مى فرمايد: «روزى كه هر مردمى را با پيشوايشان فرا مى خوانيم» .

امام رضا عليه السلام:هر كس ياد مصيبت ما كند و براى آنچه بر سر ما آمده است، بگريد، روز قيامت با ما هم درجه خواهد بود.

امام رضا عليه السلام ـ به ريّان بن شبيب ـ:اى پسر شبيب! اگر اين، تو را خوش حال مى كند كه در درجات بالاى بهشت با ما باشى، پس با اندوه ما، اندوهگين شو و با شادى مان شاد شو و دست از ولايت ما بر مدار؛ زيرا اگر مردى [حتّى]سنگى را دوست داشته باشد، خداوند در روز قيامت، او را با آن سنگ، محشور مى نمايد.