حدیث دربارهساختمان بهشت

امام على عليه السلامـ به اَحنَف بن قيس ـ: اى اَحنَف! شايد نگاهت به روى يكى (دنيا) ـ كه با وجود خرّمى چهره اش، بيمارى ها را پديدار مى سازد ـ و سرايى كه نقش و نگار ايوانش و پرده هايى كه آويخته اى و باد و آفتاب، بر ميوه آن گماشته شده اند، مشغولت كرده اند، تو را سرگرم ساخته است، در حالى كه اين سراى تو، سراى ماندن نيست و تو را از سرايى باز داشته است كه خداوند سبحان، آن را از مرواريد سپيد آفريد و جويبارها در آن، روان ساخت و درخت ها در آن كاشت و با ميوه هاى رسيده اش، بر آن سايه افكند و از دختركان سيه چشم نورسيده، آكنده اش داشت و سپس دوستان خود و اهل طاعتش را در آن، جاى داد. پس، اگر آنها را ببينى ـ اى احنف ـ، بر دهِش هاى فزاينده پروردگار پاكشان وارد گشته اند و اسبانشان مى تازند و شترهايشان، آوازهايى سر مى دهند كه شنوندگان، زيباتر از آن را نشنيده اند، و ابرى بر آنان سايه افكنده كه مُشك و زعفران، بر ايشان مى بارد، و اسب هايشان ميان درختان آن بهشت ها، شيهه مى كِشند، و شترهايشان در ميان پشته هاى زعفران، آنان را سِير مى دهند، و بر روى مرواريد و مرجان، قدم بر مى دارند، و پيشكاران (/ خدمتكاران) بهشت، با منبرهايى از گل هاى خوش بو به استقبالشان مى آيند، و از سوى عرش، بادى بر ايشان مى وزد و بر سر و روى آنان، ياسمن و گل بابونه مى افشانَد، و چون به درِ بهشت مى رسند، رضوان ۸ در را برايشان مى گشايد. آن گاه، در آستان باغ هاى بهشت براى خداوند، به سجده مى افتند. [خداى] جبّار، خطاب به ايشان مى فرمايد: «سرهايتان را برداريد؛ چرا كه [امروز،] رنج و زحمتِ عبادت را از شما برداشتم و در بهشت رضوان، سُكنايتان دادم».