حدیث دربارهكردار

عنه صلى الله عليه و آله:يا أَبا ذَرٍّ، إِنَّ اللّهَ جَلَّ ثَناؤُهُ لَيُدخِلُ قَوما الجَنَّةَ فَيُعطِيهِم حَتّى تَنتَهِيَ أَمانِيُّهُم، وَفَوقَهُم قَومٌ فِي الدَّرَجاتِ العُلى، فَإِذا نَظَرُوا إِلَيهِم عَرَفُوهُم، فَيَقُولُونَ: رَبَّنا إِخوانُنا كُنّا مَعَهُم فِي الدُّنيا، فَبِمَ فَضَّلتَهُم عَلَينا؟! فَيُقالُ: هَيهاتَ! إِنَّهُم كانُوا يَجُوعُونَ حِينَ تَشبَعُونَ، وَيَظمَؤُونَ حِينَ تَروَونَ، وَيَقُومُونَ حِينَ تَنامُونَ، وَيَشخَصُونَ ۱ حِينَ تَخفِضُونَ ۲. ۳

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى ابو ذر! خداوند عز و جل گروهى را وارد بهشت مى كند و به آنان چندان عطا مى فرمايد كه آرزوهايشان تمام مى شود. بالاتر از آنها نيز گروهى ديگر در درجاتى عالى به سر مى برند. اين گروه، چون آن گروه را مى بينند، ايشان را مى شناسند. پس مى گويند: پروردگارا! اينان، همان برادران ما هستند كه در دنيا با هم بوديم. پس به چه سبب، ايشان را بر ما برترى داده اى؟ گفته مى شود: هيهات! زمانى كه شما سير بوديد، آنان گرسنه بودند. زمانى كه شما سيراب بوديد، آنان تشنه بودند. زمانى كه شما مى خوابيديد، آنان به عبادت مى پرداختند، و زمانى كه شما در آسايش به سر مى بريد، آنان در سختى بودند.

۱.الشُّخوص: السير من بلدٍ إلى بلد، وشُخِصَ به: أتى إليه أمرٌ يُقلقه (لسان العرب: ج 7 ص 46 «شخص»).

۲.الخَفْض: الدِّعَة والسُّكونَ (النهاية: ج 2 ص 54 «خفض»).

۳.الأمالي للطوسي: ص 528 ح 1162، مكارم الأخلاق: ج 2 ص 365 ح 2661 وفيه «حتى يملّوا» بدل «حتى تنتهي أمانيهم» و كلاهما عن أبي ذرّ، بحار الأنوار: ج 77 ص 77 ح 3؛ حلية الأولياء: ج 4 ص 247 عن عون بن عبد اللّه نحوه.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت درجات بهشت آنچه موجب تفاوت درجات می شود +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردى را به بهشت آوردند. بنده اش را ديد كه درجه اش از او بالاتر است. گفت: پروردگارا! اين بنده من، درجه اش در بهشت، از من بالاتر است! خداوند به او فرمود: «آرى. او را به كردارش پاداش داده ام و تو را هم به كردارت پاداش داده ام».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:فاصله يك درجه در بهشت با درجه ديگر آن، به اندازه فاصله ميان آسمان و زمين است. بنده نگاهش را به بالا مى دوزد و برقى براى او مى درخشد كه نزديك است چشمش را كور كند. از آن، وحشت زده مى شود و مى گويد: اين چيست؟ به او گفته مى شود: «اين، نور برادرت فلانى است». مى گويد: برادرم فلانى! ما هر دو در دنيا عمل [نيك] مى كرديم؛ ولى اينك اين چنين بر من برترى داده شده است! به او گفته مى شود: «او در عمل، از تو برتر بود». و آن گاه در دلش احساس رضايت نهاده مى شود تا خشنود گردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در بهشت، درختى است كه از بالاى آن، جامه ها مى رويند و از پايينش، اسب هاى ابلق با زين زرّين و لگام هايى از مرواريد و ياقوت، كه نه سرگين مى كنند و نه ادرار. بال دارند و دوستان خدا بر آنها سوار مى شوند و در هر جاى بهشت كه آنان بخواهند، به پرواز در مى آيند. در اين هنگام، كسانى كه پايين تر از ايشان اند، مى گويند: اى بهشتيان! به ما هم سهمى دهيد. پروردگارا! چه چيز، ايشان را به اين منزلت رسانيد؟ خداى متعال مى فرمايد: «آنان روزه مى گرفتند و شما نمى گرفتيد. آنان شب را بيدار مى ماندند و شما مى خوابيديد. آنان انفاق مى كردند و شما بخل مى ورزيديد. آنان با دشمن، جهاد مى كردند و شما مى ترسيديد».

امام صادق عليه السلام:ما نمى گوييم كه [بهشت] فقط يك درجه دارد. خدا مى فرمايد: «درجاتى دارد، يكى بالاى ديگرى». اشاره است به آيه 165 از سوره انعام. تفاوت [درجات] بهشتيان، به سبب اعمال آنهاست.

مجمع البيان ـ به نقل از ابو بصير ـ:امام صادق عليه السلام فرمود: «هرگز نگوييد: بهشت، يكى است. خدا مى فرمايد: «و پايين تر از آن دو، دو بهشت ديگر است» و هرگز نگوييد: يك درجه است. خدا مى فرمايد كه درجاتى دارد، يكى بالاى ديگرى. تفاوت بهشتيان، در واقع، به سبب اعمال آنهاست». به ايشان گفتم: دو مؤمن، وارد بهشت مى شوند و يكى از آنها، جايگاهى بالاتر از ديگرى دارد و او مى خواهد اين ديگرى را ديدار كند! [ديدارشان، چگونه انجام مى شود؟]. فرمود: «آن كه بالاتر است، مى تواند پايين بيايد؛ امّا آن كه پايين تر است، نمى تواند بالا برود؛ زيرا به آن مكان نمى رسد. البتّه اگر دوست داشتند و خواستند همديگر را ملاقات كنند، روى تخت ها ديدار مى كنند».