حدیث دربارهكسانى كه امام على عليه السلام بهشت را برايشان ضمانت كرده است
الإمام عليّ عليه السلام:ضَمِنتُ لِسِتَّةٍ الجَنَّةَ: رَجُلٌ خَرَجَ بِصَدَقَةٍ فَماتَ فَلَهُ الجَنَّةُ، وَرَجُلٌ خَرَجَ يَعُودُ مَرِيضا فَماتَ فَلَهُ الجَنَّةُ، وَرَجُلٌ خَرَجَ مُجاهِدا فِي سَبِيلِ اللّهِ فَماتَ فَلَهُ الجَنَّةُ، وَرَجُلٌ خَرَجَ حاجّا فَماتَ فَلَهُ الجَنَّةُ، وَرَجُلٌ خَرَجَ إِلَى الجُمُعَةِ فَماتَ فَلَهُ الجَنَّةُ، وَرَجُلٌ خَرَجَ فِي جِنازَةٍ رَجُلٍ مُسلِمٍ فَماتَ فَلَهُ الجَنَّةُ. ۱
امام على عليه السلام:من بهشت را براى شش كس ضمانت مى كنم: مردى كه براى دادن صدقه اى [واجب يا مستحبّى] بيرون رود [تا آنان را به اهلش برساند] و [در راه]بميرد، بهشتى است؛ مردى كه براى عيادت بيمارى بيرون رود و بميرد، بهشتى است؛ مردى كه براى جهاد در راه خدا بيرون رود و بميرد، بهشتى است؛ مردى كه براى حج بيرون رود و بميرد، بهشتى است؛ مردى كه براى شركت در نماز جمعه بيرون رود و بميرد، بهشتى است؛ و مردى كه براى تشييع جنازه مرد مسلمانى بيرون رود و بميرد، بهشتى است.
۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 1 ص 140 ح 384.