حدیث دربارهنشانه اخلاص ، دورى كردن از حرام هاست

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن قالَ «لا إِلهَ إِلّا اللّهُ» مُخلِصا دَخَلَ الجَنَّةَ، وَإِخلاصُهُ أَن تَحجُزَهُ «لا إِلهَ إِلّا اللّه» عَمّا حَرَّمَ اللّهُ عز و جل. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس با اخلاص «لا إله إلّا اللّه» بگويد، به بهشت مى رود، و اخلاصش اين است كه «لا إله إلّا اللّه»، او را از ارتكاب آنچه خداى عز و جل حرام كرده است، باز دارد.

۱.التوحيد: ص 28 ح 27، معاني الأخبار: ص 370 ح 2، ثواب الأعمال: ص 20 ح 3، مكارم الأخلاق: ج 2 ص 83 ح 2218 كلّها عن زيد بن أرقم، فلاح السائل: ص 224 ح 125 عن محمّد بن أبي عمير عن الإمام الصادق عليه السلام؛ المعجم الكبير: ج 5 ص 197 ح 5074، حلية الأولياء: ج 9 ص 254 كلاهما عن زيد بن أرقم، تاريخ بغداد: ج 12 ص 64 الرقم 6455 عن أنس، كنز العمّال: ج 1 ص 61 ح 205.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت عوامل بهشتی شدن شعار توحید با شروط آن +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

ثواب الأعمالـ به نقل از ابو هريره و عبد اللّه بن عبّاس ـ: پيامبر خدا فرمود: «اى مردم! هر كس خداى عز و جلرا در حالى ديدار كند كه از سرِ اخلاص، گواهى دهد كه معبودى جز خداى يكتا نيست و اين اخلاصش را آميخته به چيزى نگرداند، به بهشت مى رود». على بن ابى طالب برخاست و گفت: اى پيامبر خدا! پدر و مادرم به فدايت! چگونه آن را با اخلاص بگويد و چيزى با آن نياميزد؟ اين را برايمان بيان نما تا بدانيم. فرمود: «باشد. آزمندى به دنيا، و گرد آوردن آن از ناروا، و خرسندى نسبت به آن. مردمانى هستند كه سخنان نيكان را مى گويند؛ امّا چون ستمگران و تباهكاران، رفتار مى كنند. پس هر كه خداى عز و جل را ديدار كند و چيزى از اين خصلت ها در او نباشد و بگويد: لا إله إلّا اللّه، به بهشت مى رود، و اگر دنيا را گرفت و آخرت را رها كرد، دوزخى خواهد بود».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ بنده اى هرگز از روى اخلاص، «لا إله إلّا اللّه» نمى گويد، مگر آن كه درهاى آسمان به رويش باز مى شوند تا آن كه اين كلمه به عرش رسد، البتّه تا آن گاه كه از گناهان بزرگ، دورى كرده باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس بگويد: «لا إله إلّا اللّه» و آن را سپرى براى ارتكاب چيزى از گناهان بزرگ قرار ندهد، قطعا اهل بهشت است.

سنن سعيد بن منصورـ به نقل از مجاهد ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله زمانى كه ره سپار تبوك شد، فرمود: «فقط كسى با ما بيايد كه مركبى نيرومند دارد». مردى سوار بر اشترى جوان و سركش، ره سپار شد. اشتر، او را زمين زد و گردنش شكست و مُرد. مردم گفتند: شهيد! شهيد! پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به بلال فرمود كه بانگ زند: «بدانيد كه تنها انسان مؤمن، به بهشت مى رود و نافرمان، وارد آن نمى شود».