حدیث دربارهبهشتِ آدم
عنه عليه السلامـ في خُطبَةٍ لَهُ يَذكُرُ فيها ابتِداءَ خَلقِ السَّماءِ والأرضِ ـ: ثُمَّ أسكَنَ سُبحانَهُ آدَمَ دارا أرغَدَ فيها عَيشَهُ، و آمَنَ فيها مَحَلَّتَهُ، و حَذَّرَهُ إبليسَ و عَداوَتَهُ، فَاغتَرَّهُ عَدُوُّهُ نَفاسَةً عَلَيهِ بِدارِ المُقامِ و مُرافَقَةِ الأَب رارِ، فَباعَ اليَقينَ بِشَكِّهِ، وَالعَزيمَةَ بِوَهنِهِ، وَاستَبدَلَ بِالجَذَلِ ۱ وَجَلاً ۲، وَ بِالاِغتِرارِ نَدَما. ثُمَّ بَسَطَ اللّهُ سُبحانَهُ لَهُ في تَوبَتِهِ، و لَقّاهُ كَلِمَةَ رَحمَتِهِ، و وَعَدَهُ المَرَدَّ إلى جَنَّتِهِ. ۳
امام على عليه السلامـ در سخنانى كه در آن، آغاز آفرينش آسمان و زمين را توصيف نمود ـ: سپس خداوندِ پاك، آدم را در سرايى جاى داد كه زندگى اش را در آن، پُر ناز و نعمت قرار داده بود، و جاىِ باشِ او را امن گردانيد و او را از ابليس و دشمنى اش [با آدم] بر حذر داشت؛ امّا دشمن او ـ كه به زندگى آدم در سراى جاويدان و همنشينى اش با نيكان، رشك مى بُرد ـ او را فريفت و در نتيجه، آدم عليه السلام يقين را به شكّش، و عزم [و نيرومندى] را به سستى اش فروخت و دل شادى [اش] را به دلهره بدل كرد و از فريب خوردن، پشيمان شد. سپس خداوندِ پاك، راه توبه را براى او گشود و كلمه رحمتش را به وى آموخت و بازگشت به بهشتش را به او وعده داد.