حدیث دربارهمرگ

صحيح البخاريّ عن أبي سعيد الخدريّ:قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: يُؤتى بِالمَوتِ كَهَيئَةِ كَبشٍ أملَحَ، فَيُنادي مُنادٍ: يا أهلَ الجَنَّةِ! فَيَشرَئِبّونَ ويَنظُرُونَ، فَيَقولُ: هَل تَعرِفونَ هذا؟ فَيَقولونَ: نَعَم، هذَا المَوتُ، وكُلُّهُم قَد رَآهُ. ثُمَّ يُنادي: يا أهلَ النّارِ! فَيَشرَئِبّونَ ويَنظُرونَ، فَيَقولُ: هَل تَعرِفونَ هذا؟ فَيَقولونَ: نَعَم هذَا المَوتُ، وكُلُّهُم قَد رَآهُ، فَيُذبَحُ. ثُمَّ يَقولُ: يا أهلَ الجَنَّةِ! خُلودٌ فَلا مَوتَ، ويا أهلَ النّارِ! خُلودٌ فَلا مَوتَ. ثُمَّ قَرَأَ: «وَ أَنذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِىَ الْأَمْرُ وَ هُمْ فِى غَفْلَةٍ» ۱. ۲

صحيح البخارىـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «مرگ را در شكل قوچى سياه و سفيد مى آورند و منادى اى ندا مى دهد كه: اى اهل بهشت! بهشتيان، همگى گردن مى كشند و نگاه مى كنند. منادى مى گويد: آيا اين را مى شناسيد؟ مى گويند: آرى. اين، مرگ است. و همه آنها آن را ديده اند. سپس ندا مى دهد كه: اى اهل دوزخ! دوزخيان، همگى گردن مى كشند و نگاه مى كنند. منادى مى گويد: آيا اين را مى شناسيد؟ مى گويند: آرى. اين، مرگ است. و همه آنها آن را ديده اند. در اين هنگام، آن قوچ را سر مى برند. سپس منادى مى گويد: اى اهل بهشت! از اين پس، جاودانگى است و مرگى در كار نيست، و اى اهل دوزخ! از اين پس، جاودانگى است و مرگى در كار نيست». پيامبر صلى الله عليه و آله سپس اين آيه را خواند: «و آنان را از روز حسرت، بيم ده، آن گاه كه داورى انجام مى گيرد، حال آن كه آنها در غفلت اند» .

۱.مريم: 39.

۲.صحيح البخاري: ج 4 ص 1760 ح 4453، صحيح مسلم: ج 4 ص 2188 ح 40، مسند ابن حنبل: ج 4 ص 21 ح 11066، المستدرك على الصحيحين: ج 1 ص 156 ح 278 عن أبي هريرة، المعجم الكبير: ج 12 ص 277 ح 13346 عن ابن عمر، مسند أبي يعلى: ج 2 ص 60 ح 1170 كلّها نحوه، كنز العمّال: ج 14 ص 517 ح 39475.

کلیدواژه‌ها دعا موانع اجابت دعا گناه پاک کننده های گناهان +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهشتيان، داخل بهشت و دوزخيان، داخل دوزخ مى شوند. سپس آواز دهنده اى در ميان آنان بر مى خيزد [و صدا مى زند] كه: «اى دوزخيان! مرگى در كار نيست، و اى بهشتيان! مرگى در ميان نيست، جاودانگى است».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به اهل بهشت گفته مى شود: «اى اهل بهشت! جاودانگى است و از مرگ، خبرى نيست». به اهل دوزخ نيز گفته مى شود: «اى اهل دوزخ! جاودانگى است و از مرگ، خبرى نيست».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون بهشتيان به بهشت و دوزخيان به دوزخ رفتند، مرگ را مى آورند و آن را در ميان بهشت و دوزخ قرار مى دهند و آن را ذبح مى كنند. سپس آواز دهنده اى آواز مى دهد: «هلا ـ اى بهشتيان ـ ديگر از مرگ، خبرى نيست، و هان ـ اى دوزخيان ـ مرگى در كار نيست!». پس به شادىِ بهشتيان، افزوده مى شود و اندوه دوزخيان، افزون مى گردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روز قيامت، مرگ را در شكل قوچى سياه و سفيد مى آورند و ميان بهشت و دوزخ نگاه مى دارند. بهشتيان و دوزخيان، آن را مى شناسند. دوزخيان مى گويند: «بار خدايا! آن را بر ما مسلّط گردان» و بهشتيان مى گويند: «بار خدايا! تو حكم كردى كه در اين جا، جز همان مُردن نخست، مرگ را نچشيم». پس، آن را ميان بهشت و دوزخ، ذبح مى كنند. اهل دوزخ از مردن، نوميد مى شوند و اهل بهشت از مردن، ايمن مى گردند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون خداى بلندمرتبه، بهشتيان را به بهشت و دوزخيان را به دوزخ داخل نمود، مرگ را كشان كشان مى آورند و آن را بر روى ديوارى كه ميان اهل بهشت و اهل دوزخ است، نگه مى دارند. سپس گفته مى شود: «اى اهل بهشت!» و بهشتيان، هراسان گردن مى كشند. آن گاه گفته مى شود: «اى اهل دوزخ!» و دوزخيان با خوش حالى و به اميد شفاعت، گردن مى كشند. پس به اهل بهشت و اهل دوزخ گفته مى شود: «آيا اين را مى شناسيد؟». هر دو گروه مى گويند: آرى، او را مى شناسيم. او، همان مرگ است كه بر ما گماشته شده بود. در اين هنگام، آن را بر روى ديوارى كه ميان بهشت و دوزخ است، سر مى بُرند. سپس گفته مى شود: «اى بهشتيان! [از اين پس،]جاودانگى است و مرگى در كار نيست، و اى دوزخيان! [از اين پس،] جاودانگى است و مرگى در كار نيست».

بحار الأنوارـ به نقل از ابن عبّاس، در بيان پاسخ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به پرسش عبد اللّه بن سلام كه پرسيد: به من بگو كه خداوند با مرگ، چه مى كند ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «اى پسر سلام! آن گاه كه بهشتيان در بهشت و دوزخيان در دوزخ، مستقر مى شوند، مرگ را با صورت قوچى سياه و سفيد مى آورند و آن را ميان بهشت و دوزخ نگه مى دارند. سپس [فرشتگان] به اهل بهشت مى گويند: اى دوستان خدا! اين، مرگ است. آيا آن را مى شناسيد؟ مى گويند: آرى. به آنان مى گويند: آن را ذبح كنيم؟ بهشتيان مى گويند: آرى ـ اى فرشتگان پروردگار ما ـ ذبحش كنيد تا ديگر هرگز مرگى نباشد. سپس به اهل دوزخ مى گويند: اى دشمنان خدا! اين، مرگ است. آيا آن را مى شناسيد؟ مى گويند: آرى. فرشتگان مى گويند: آن را ذبح كنيم؟ دوزخيان مى گويند: اى فرشتگان پروردگار ما! ذبحش نكنيد و رهايش سازيد. شايد خداوند، مرگ را بر ما حكم كند و آسوده شويم». پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «مرگ را در ميان بهشت و دوزخ، سر مى بُرند. پس، اهل دوزخ از خارج شدن از آن (دوزخ)، قطع اميد مى كنند و دل هاى اهل بهشت به جاودانگى در آن (بهشت)، مطمئن مى شود. اينك، به نظرم بايد مسلمان شوى». عبد اللّه بن سلام گفت: راست گفتى، اى محمّد!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون روز قيامت شود، مرگ را در شكل قوچى سياه و سفيد مى آورند و آن را ميان بهشت و دوزخ، نگاه مى دارند و آن را در برابر چشم اهل بهشت و دوزخ، سر مى بُرند. اگر قرار بود [در آن روز،] كسى از شادى بميرد، قطعا بهشتيان مى مُردند و اگر قرار بود كسى از اندوه بميرد، حتما دوزخيان مى مُردند.

الزهد، حسين بن سعيد:يادم نمى آيد كه ابو بصير، آن را جز از امام باقر عليه السلام نقل كرده باشد كه فرمود: «آن گاه كه خداوند، بهشتيان را به بهشت و دوزخيان را به دوزخ مى برد، مرگ را به صورت قوچى مى آورند و آن را ميان بهشت و دوزخ، نگاه مى دارند. سپس آواز دهنده اى با صدايى كه همه اهل بهشت و اهل جهنّم بشنوند، بانگ مى زند: اى اهل بهشت و اى اهل دوزخ! با شنيدن صدا، همه به طرف آن، رو مى كنند. پس به آنها گفته مى شود: آيا مى دانيد كه اين چيست؟ اين، همان مرگى است كه در دنيا از آن مى ترسيديد. اهل بهشت مى گويند: بار خدايا! مرگ را نزد ما مياور. اهل دوزخ نيز مى گويند: بار خدايا! مرگ را نزد ما بياور. در اين هنگام، آن (مرگ) را مانند گوسفند، سر مى بُرند. سپس آواز دهنده اى آواز مى دهد كه: ديگر، مرگى نيست. به جاودانگى، يقين كنيد. پس بهشتيان، چنان خوش حال مى شوند كه اگر قرار بود كسى در آن روز از خوش حالى بميرد، قطعا آنان مى مُردند». سپس اين آيه را تلاوت كرد: «آيا ديگر روى مرگ را نمى بينيم، جز همان مرگ نخستين خود را؟! و ما هرگز عذاب نخواهيم شد؟! به راستى كه اين، همان كاميابى بزرگ است. براى چنين [پاداشى] بايد كوشندگان بكوشند» و [فرمود:] «دوزخيان، چنان ناله اى سر مى دهند كه اگر قرار بود كسى از ناله بميرد، قطعا آنان مى مُردند. اين است [معناى]سخن خداوند عز و جلكه: «آنان را از روز حسرت، بيم ده، آن گاه كه كار، تمام مى شود» ».