حدیث دربارهبيمارى هاى جسمى
المصنف لابن أبي شيبة عن عاصم بن ضمرة:سَمِعتُ عَلِيّا يَقولُ: «وَ سِيقَ الَّذِينَ اتَّقَوْاْ رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَرًا» ۱ حَتّى إذَا انتَهَوا إلى بابٍ مِن أبوابِ الجَنَّةِ وَجَدوا عِندَ بابِها شَجَرَةً تَخرُجُ مِن تَحتِ ساقِها عَينانِ، فَيَأتونَ إحداهُما كَأَنَّما اُمِروا بِها، فَيَتَطَهَّرونَ فيها، فَتَجري عَلَيهِم نَضرَةُ النَّعيمِ.
قالَ: فَلاتَتَغَيَّرُ أبشارُهُم بَعدَها أبَدا، ولا تَشعَثُ شُعورُهُم بَعدَها أبَدا، كَأَنَّما دُهِنوا. قالَ: ثُمَّ يَعمِدون إلَى الاُخرى فَيَشرَبونَ مِنها، فَتُذهِبُ ما في بُطونِهِم مِن أذىً وقَذىً. ۲
المصنّف، ابن ابى شيبهـ به نقل از عاصم بن ضمره ـ: از على عليه السلام شنيدم كه مى فرمايد: « «پرهيزگاران را گروه گروه به سوى بهشت سوق مى دهند» ، تا اين كه به درى از درهاى بهشت مى رسند. در آن جا درختى را مى يابند كه از پايين آن، دو چشمه مى جوشد. به سوى يكى از آنها مى روند و خود را در آن مى شويند و طراوت بهشت، آنها را فرا مى گيرد. پس از آن، هرگز پوست هاى آنها تغيير نمى كند و موهايشان ژوليده نمى شود، گويا روغن زده اند.
سپس آهنگ چشمه ديگر مى كنند و از آن مى نوشند. آن گاه آنچه از نجاست و پليدى در دل هاى آنهاست، از بين مى رود».