حدیث دربارهدرخت هاى بهشت

المستدرك على الصَّحيحين عن أبي امامة:أَقبَلَ أَعرابِيٌ يَوما فَقالَ: يا رَسُولَ اللّهِ، لَقَد ذَكَرَ اللّهُ فِي القُرآنِ شَجَرَةً مُؤذِيَةً، وَما كُنتُ أَرى أَنَّ فِي الجَنَّةِ شَجَرَةً تُؤذِي صاحِبَها. فَقالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: وَما هِيَ؟ قالَ: السِّدرُ، فَإِنَّ لَها شَوكا! فَقالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: «فِى سِدْرٍ مَّخْضُودٍ» ؛ يَخضِدُ ۱ اللّهُ شَوكَهُ، فَيَجعَلُ مَكانَ كُلِّ شَوكَةٍ ثَمَرَةً، فَإِنَّها تُنبِتُ ثَمَرا تُفتَقُ الثَّمَرَةُ مَعَها عَن اثنَينِ وَسَبعِينَ لَونا، ما مِنها لَونٌ يُشبِهُ الآخَرَ. ۲

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از ابو اُمامه ـ: روزى باديه نشينى آمد و گفت: اى پيامبر خدا! خداوند در قرآن از درختِ صدمه زننده اى ياد كرده است، در حالى كه من گمان نمى كنم در بهشت، درختى باشد كه به صاحبش آسيب برساند! پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «چه درختى؟». گفت: كُنار؛ زيرا خاردار است. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: « «در [زير] درختان كُنار بى خار» . خدا خارهاى آن را قطع مى كند و به جاى هر خارى، ميوه اى مى گذارد. اين درخت، ميوه اى مى دهد با هفتاد و دو رنگ كه هيچ رنگى از آن، شبيه ديگرى نيست».

۱.خَضَدْتُ الشَجَرَ: قطعتُ شَوكه، فهو خَضِيد ومَخضود (لسان العرب: ج 3 ص 163 «خضد»).

۲.المستدرك على الصحيحين: ج 2 ص 518 ح 3778، البعث والنشور: ص 187 ح 276، الزهد لابن المبارك (الملحقات): ص 74 ح 263، كنز العمّال: ج 2 ص 45 ح 3053 وراجع: المعجم الكبير: ج 17 ص 130 ح 318.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت ویژگی های بهشت درخت های بهشت

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در بهشت، هيچ درختى نيست، مگر آن كه تنه اش از طلاست.

شرح الأخبارـ به نقل از سلمان ـ: بر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله كه بر سر چاهى بود، وارد شدم. به من فرمود: «. اى سلمان! هر كس خدا را يك بار تسبيح گويد، يا يك لا إله إلّا اللّه بگويد، يا يك اللّه أكبر بگويد، يا يك بار حمد او را بگويد، خداوند عز و جل به ازاى آن، يك درخت در بهشت برايش مى كارد كه ريشه اش از طلاست و تنه اش از مرواريد و مزيّن به ياقوت است و ميوه اش مانند پستان دختران است و از شهد، شيرين تر و از خامه نرم تر است. هر ميوه اى كه از آن چيده شود، به جايش ميوه اى ديگر در مى آيد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نخل هاى بهشت، تنه هايشان زر سرخ، زيرشاخه هايشان زبرجد سبز، سرشاخه هايشان دُرّ سفيد، شاخه هايشان حلّه هاى سبز، و رطب هايشان سفيدتر از سيم و شيرين تر از انگبين و نرم تر از خامه است و هسته ندارد. طول خوشه، دوازده گز است كه از بالا به پايين چيده شده اند و هر خوشه اى كه از آن برگرفته شود، خداوند، آن را به حال اوّلش باز مى گرداند و اين، همان سخن خداست كه: «نه بريده و نه ممنوع» . رطب هايش به اندازه خُمره است و موز و انارش، به اندازه دَلْو و شانه ها و عودسوزهايش دُرند.