حدیث دربارهشهيدان كربلا

الإمام زين العابدين عليه السلام:كُنتُ مَعَ أَبِي اللَّيلَةَ الَّتِي قُتِلَ صَبِيحَتَها، فَقالَ لِأَصحابِهِ: هذا اللَّيلَ فاتَّخِذُوهُ جَمَلاً فَإِنَّ القَومَ إِنَّما يُرِيدُونَنِي، وَلَو قَتَلُونِي لَم يَلتَفِتُوا إِلَيكُم وَأَنتُم فِي حِلٍّ وَسَعَةٍ، فَقالُوا: لا وَاللّهِ لا يَكُونُ هذا أَبَدا. قالَ: إِنَّكُم تُقتَلُونَ غَدا كَذلِكَ لا يُفلَتُ مِنكُم رَجُلٌ. قالُوا: اَلحَمدُ للّهِِ الَّذِي شَرَّفَنا بِالقَتلِ مَعَكَ. ثُمَّ دَعا وَقالَ لَهُم: اِرفَعُوا رُؤُوسَكُم وَانظُرُوا. فَجَعَلُوا يَنظُرُونَ إِلى مَواضِعِهِم وَمَنازِلِهِم مِنَ الجَنَّةِ، وَهُوَ يَقُولُ لَهُم: هذا مَنزِلُك يَا فُلانُ، وَهذا قَصرُكَ يا فُلانُ وَهذِهِ دَرَجَتُكَ يا فُلانُ، فَكانَ الرَّجُلُ يَستَقبِلُ الرِّماحَ وَالسُّيُوفَ بِصَدرِهِ وَوَجهِهِ، لِيَصِلَ إِلى مَنزِلِهِ مِنَ الجَنَّةِ. ۱

امام زين العابدين عليه السلام:شبى كه پدرم در فرداى آن، كشته شد، من با او بودم. به يارانش فرمود: «از تاريكى شب، استفاده كنيد و برويد؛ چرا كه اين جماعت، تنها مرا مى خواهند و اگر مرا بكشند، به شما كارى نخواهند داشت. شما آزاديد كه برويد». ياران گفتند: نه، به خدا سوگند. اين كار هرگز چنين اتّفاق نخواهد افتاد. [پدرم به آنان] فرمود: «فردا شما نيز كشته خواهيد شد و يك نفر هم از شما جان به در نخواهد برد». گفتند: ستايش، خداى را كه افتخار كشته شدن در ركاب تو را به ما ارزانى داشته است! پدرم دعا كرد و به ايشان فرمود: «سرهايتان را بلند كنيد و بنگريد». آنان شروع به نگريستن به جايگاه و منازل خويش در بهشت كردند، و پدرم به ايشان مى فرمود: «فلانى! اين، منزل توست. فلانى! اين، قصر توست. فلانى! اين، درجه توست». پس، هر يك از ايشان، سينه و چهره خويش را به استقبال نيزه ها و شمشيرها مى برد تا به جايگاه خويش در بهشت برسد.

۱.الخرائج والجرائح: ج 2 ص 847 ح 62 عن أبي حمزة الثمالي، بحار الأنوار: ج 44 ص 298 ح 3.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت نوید داده شدگان به بهشت شماری از یاران امام حسین علیه السلام +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

الاءرشاد ـ به نقل از جُوَيرية بن مسهر عبدى ـ:چون با امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام ره سپار صفّين شديم و به تپّه هاى كربلا رسيديم، ايشان در كنار لشكر ايستاد. سپس به راست و چپ، نگاهى كرد و اشك ريخت و آن گاه فرمود: «اين جا ـ به خدا سوگند ـ، خُسبگاه اشتران آنان و قتلگاه ايشان است». يكى گفت: اى امير مؤمنان! اين جا كجاست؟ فرمود: «اين جا كربلاست. در اين سرزمين، جماعتى كشته خواهند شد كه بدون حسابرسى به بهشت مى روند». اين را فرمود و حركت كرد.

الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة) ـ به نقل از ابو عُبَيد ضَبّى ـ:ما بر ابو هَرثَم ضَبّى، پس از بازگشتش از صفّين ـ كه با على عليه السلام رفته بود ـ وارد شديم و او بر دكّانچه اى نشسته بود. او زنى به نام جرداء داشت كه سخت، دوستدار على عليه السلام بود و به سخنانش اعتقاد بسيار داشت. در همين حين، گوسفندى آمد و پشكل انداخت. ابو هرثم گفت: پشكل اين گوسفند، مرا به ياد سخنى از على انداخت. حاضران گفتند: على عليه السلام اين را از كجا مى داند؟ گفت: در بازگشت از صفّين، در كربلا فرود آمديم. على عليه السلام نماز صبح را در درختزار حَرمَل با ما به جماعت خواند و سپس مُشتى پشكل آهو برداشت و آن را بو كرد و آن گاه فرمود: «آه! آه! در اين دشت، مردمانى كشته خواهند شد كه بدون حسابرسى به بهشت مى روند». جرداء از درون خانه داد زد كه: كجاى اين سخن را انكار مى كنى؟! او به آنچه فرموده، از تو داناتر است.

تاريخ دمشق ـ به نقل از هرثمة بن سَلمى ـ:با على عليه السلام در يكى از جنگ هايش بيرون رفتيم. رفت و رفت تا به كربلا رسيد. در زير درختى پياده شد و نماز خواند. سپس قدرى خاك از زمين برداشت و آن را بوييد و آن گاه فرمود: «خوشا تو، اى خاك! مردمانى در تو كشته خواهند شد كه بدون حسابرسى وارد بهشت مى شوند». از جنگ باز گشتيم و على عليه السلام كشته شد و اين حديث را فراموش كردم. بعدها، در سپاهى كه براى جنگ با حسين عليه السلام مى رفت، شركت كردم. چون به آن سرزمين رسيدم، چشمم به آن درخت افتاد و به ياد حديث افتادم. سوار بر اسبم به سوى حسين تاختم و گفتم: «تو را بشارت مى دهم، اى فرزند دخت پيامبر خدا!» و آن سخن [پدرش] را برايش گفتم. حسين عليه السلام فرمود: «با ما هستى، يا بر ضدّ ما؟». گفتم: نه با تو هستم و نه بر ضدّ تو. من خانواده را رها كرده ام. من [چه و چه خود را] رها كرده ام. حسين عليه السلام فرمود: «اگر با ما نيستى، از اين سرزمين برو؛ زيرا ـ سوگند به آن كه جان حسين در دست اوست ـ، هر مردى كه امروز، شاهد كشته شدن ما باشد، قطعا به دوزخ مى رود». من از آن سرزمين، گريزان رفتم تا آن كه قتلگاه او از نظرم ناپديد شد.

وقعة صفّين ـ به نقل از ابو عبيده ـ:هرثمة بن سليم گفت: با على بن ابى طالب عليه السلام به جنگ صفّين رفتيم. چون در كربلا فرود آمديم، نماز را به جماعت با ما خواند. سلام كه داد، قدرى از خاك آن جا را برداشت و بوييد و سپس فرمود: «زهى تو، اى خاك! مردمانى از تو محشور خواهند شد كه بى حسابرسى به بهشت مى روند». چون هرثمه از جنگ به نزد همسرش جرداء دختر سمير ـ كه شيعه على عليه السلام بود ـ باز گشت، به او گفت: آيا تو را از دوستت ابو الحسن شگفت زده نكنم؟ در كربلا كه فرود آمديم، قدرى از خاك آن جا را برداشت و بوييد و گفت: «زهى تو، اى خاك! مردمانى از تو محشور خواهند شد كه بى حسابرسى به بهشت مى روند». مگر او علم غيب دارد؟ همسرش گفت: دست بردار، اى مرد! امير مؤمنان، جز حق نگفته است. [هرثمه گفت:] زمانى كه عبيد اللّه بن زياد، لشكرى به سوى حسين بن على و يارانش فرستاد، من نيز در جمع سوارانى بودم كه او گسيل داشت. چون به آن مردمان و حسين و يارانش رسيديم، منزلگاهى را كه على عليه السلام ما را در آن جا فرود آورد و زمينى را كه از خاك آن برداشت، شناختم و آن سخنى را كه گفته بود، به ياد آوردم. پس، از آمدنم ناراحت شدم و سوار بر اسبم نزد حسين رفتم و بر او سلام كردم و آنچه را از پدرش در اين منزلگاه شنيده بودم، برايش باز گفتم. حسين عليه السلام گفت: «تو با ما هستى، يا بر ضدّ ما؟». گفتم: اى فرزند پيامبر خدا! نه با تو هستم و نه بر ضدّ تو. زن و فرزندانم را رها كرده ام و آمده ام و از ابن زياد بر آنان مى ترسم. حسين عليه السلام گفت: «پس بگريز و برو تا شاهد كشته شدن ما نباشى؛ زيرا ـ سوگند به آن كه جان من در دست اوست ـ، هر مردى كه امروز، شاهد كشته شدن ما باشد و يارى مان نرساند، خداوند، او را در آتش مى افكند». هرثمه گفت: من از آن سرزمين گريختم تا جايى كه محلّ كشته شدن او از نظرم ناپديد شد.

علل الشرائع ـ به نقل از ميثم تمّار ـ:اى جَبَله! بدان كه حسين بن على، سالار شهيدان در روز قيامت است و ياران او نيز بر ديگر شهيدان، برترى دارند.

الأمالى، صدوق ـ به نقل از كعب الأحبار ـ:در كتاب هاى ما آمده است كه مردى از فرزندان محمّد، پيامبر خدا، كشته مى شود و عرق مركب هاى ياران او هنوز خشك نشده، وارد بهشت مى شوند و حور العين را در آغوش مى كشند.

امام زين العابدين عليه السلام:چون كار بر حسين بن على عليه السلام سخت شد، يكى از كسانى كه با ايشان بود، به او نگريست، ديد كه برخلاف آنان است؛ زيرا هر چه كار بر آنان سخت تر مى شد، رنگ از رخسارشان بر مى گشت، و بدن هايشان به لرزه و قلب هايشان به تپش مى افتاد، در حالى كه حسين عليه السلام و برخى از ياران خاصّش، رنگشان روشن و اندام هايشان آرام مى شد و دل هايشان قرار بيشترى مى يافت. آنان به يكديگر مى گفتند: بنگريد كه از مرگ، باكى ندارد! حسين عليه السلام به ايشان فرمود: «شكيبا باشيد، اى بزرگ زادگان؛ چرا كه مرگ، چيزى نيست، جز پلى كه شما را از بدبختى و رنج به بهشت هاى پهناور و نعمت هاى جاويدان، مى رسانَد. كدام يك از شما خوش ندارد كه از زندان به كاخ رود؟! براى دشمنانتان هم مرگ نيست، مگر همچون كسى كه از كاخى به زندان و شكنجه گاهى رود. پدرم از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله برايم نقل كرد كه: دنيا زندان مؤمن و بهشت كافر است، و مرگ براى آنان، پلى به سوى بهشت هايشان است و براى اينان، پلى به سوى دوزخشان. من، هرگز دروغ نگفته ام و به دروغگويى هم متّهم نشده ام».

الأمالى، صدوق ـ به نقل از ثابت بن ابى صفيّه ـ:سيّد العابدين، على بن الحسين عليه السلام، به عبيد اللّه بن عبّاس بن على بن ابى طالب عليه السلام نگريست و اشك ريخت. سپس فرمود: «هيچ روزى براى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله سخت تر از روز اُحُد نبود. در آن روز، عمويش حمزة بن عبد المطّلب، آن شير خدا و شير رسول او، كشته شد. پس از آن روز، روز موته است كه در آن، پسر عموى ايشان، جعفر بن ابى طالب، كشته شد. سپس فرمود: «و هيچ روزى چون روز حسين عليه السلام نيست. سى هزار مردك كه مدّعى بودند از اين امّت اند، به سوى او آمدند و هر يك از آنان به قصد تقرّب به خداوند عز و جل مى خواست خون او را بريزد، به طورى كه هر چه او از خدا برايشان مى گفت، در گوش آنان فرو نمى رفت و سرانجام، او را از روى سركشى و ستم و تجاوز كشتند». امام عليه السلام سپس فرمود: «خدا عبّاس را رحمت كند! او ايثار كرد و جانبازى نمود و جان خويش را فداى برادرش كرد، تا آن كه هر دو دستش قطع شد و خداوند عز و جلدر عوض آنها، دو بال به او داد كه با آنها همراه با فرشتگان، در بهشت پرواز مى كند، همچنان كه به جعفر بن ابى طالب داد. عبّاس در نزد خداوندِ بزرگ و والا، چنان منزلتى دارد كه در روز قيامت، همه شهيدان به او غبطه مى خورند».