حدیث دربارهشهيدان كربلا

تاريخ دمشق ـ به نقل از هرثمة بن سَلمى ـ:با على عليه السلام در يكى از جنگ هايش بيرون رفتيم. رفت و رفت تا به كربلا رسيد. در زير درختى پياده شد و نماز خواند. سپس قدرى خاك از زمين برداشت و آن را بوييد و آن گاه فرمود: «خوشا تو، اى خاك! مردمانى در تو كشته خواهند شد كه بدون حسابرسى وارد بهشت مى شوند». از جنگ باز گشتيم و على عليه السلام كشته شد و اين حديث را فراموش كردم. بعدها، در سپاهى كه براى جنگ با حسين عليه السلام مى رفت، شركت كردم. چون به آن سرزمين رسيدم، چشمم به آن درخت افتاد و به ياد حديث افتادم. سوار بر اسبم به سوى حسين تاختم و گفتم: «تو را بشارت مى دهم، اى فرزند دخت پيامبر خدا!» و آن سخن [پدرش] را برايش گفتم. حسين عليه السلام فرمود: «با ما هستى، يا بر ضدّ ما؟». گفتم: نه با تو هستم و نه بر ضدّ تو. من خانواده را رها كرده ام. من [چه و چه خود را] رها كرده ام. حسين عليه السلام فرمود: «اگر با ما نيستى، از اين سرزمين برو؛ زيرا ـ سوگند به آن كه جان حسين در دست اوست ـ، هر مردى كه امروز، شاهد كشته شدن ما باشد، قطعا به دوزخ مى رود». من از آن سرزمين، گريزان رفتم تا آن كه قتلگاه او از نظرم ناپديد شد.