حدیث دربارهشيوه آنها در طلب معاش

عَلِيُّ بنُ أبي حَمزَةَ:رَأَيتُ أبَا الحَسَنِ عليه السلاميَعمَلُ في أرضٍ لَهُ قَدِ استَنقَعَت قَدَماهُ فِي العَرَقِ، فَقُلتُ لَهُ: جُعِلتُ فِداكَ، أينَ الرِّجالُ؟ فَقالَ: يا عَلِيُّ، قَد عَمِلَ بِاليَدِ مَن هُوَ خَيرٌ مِنّي في أرضِهِ ومِن أبي، فَقُلتُ لَهُ: ومَن هُوَ؟ فَقالَ: رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله وأميرُ المُؤمِنينَ، وآبائي عليهم السلامكُلُّهُم كانوا قَد عَمِلوا بِأَيديهِم، وهُوَ مِن عَمَلِ النَّبِيّينَ وَالمُرسَلينَ وَالأَوصِياءِ وَالصّالِحينَ ۱.

على بن ابى حمزه:حضرت ابو الحسن (كاظم) عليه السلام را ديدم كه در زمينش كار مى كرد و دو پايش خيس عرق شده است. عرض كردم: قربانت گردم، مردانت كجا هستند؟ فرمود: اى على! كسى با دستش در زمين خود كار كرده است كه از من و پدرم بهتر بود. عرض كردم: او چه كسى بود؟ فرمود: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و امير المؤمنين عليه السلام و پدران من همگى با دست خويش كار مى كرده اند. اين كار پيامبران، فرستادگان، جانشينان و نيكان است.

۱.الكافي: 5 / 75 / 10، الفقيه: 3 / 162 / 3593، عوالي اللآلي: 3 / 200.

کلیدواژه‌ها اخلاق اهل بیت شیوه آنها در طلب معاش

احادیث دیگر این موضوع

امام صادق عليه السلام:در طلب معاش خود كاهلى نكنيد كه پدران ما براى آن مى دويدند و آن را جستجو مى كردند.

جابر بن عبداللّه:در مرّ الظّهران روستايى نزديك مكه.، با پيامبر صلى الله عليه و آله، ميوه هاى رسيده چوج درخت مسواك، كه در بندرعباس آن را «چوج» مى نامند و ميوه اش به كباث موسوم است. را مى چيديم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: سياهش را بچينيد كه گواراتر است. عرض شد: آيا تو گوسفند مى چراندى؟ فرمود: آرى، پيامبرى هم هست كه گوسفند نچرانده باشد؟

عبدة بن حزم:شترداران و گوسفندداران به يكديگر مى نازيدند. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: موسى برانگيخته شد كه گوسفندچران بود و داود كه چوپان گوسفند بود و من نيز در حالى برانگيخته شدم كه براى خانواده ام در اجياد گوسفند مى چراندم.

امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله غنايم را تقسيم كرد و به على عليه السلامقطعه زمينى رسيد. امام عليه السلام در آن چاهى حفر كرد و از آن، آبى به قطر گردن شتر به آسمان جهيد، امام عليه السلام آن را «ينبع» ناميد. پس مردى آمد و آن را بشارت داد، امام عليه السلامفرمود: به وارث من بشارت ده كه آن را صدقه اى حتمى و قطعى قراردادم براى حاجيان بيت اللّه و عابران راه الهى، نه فروخته مى شود و نه بخشيده مى گردد و نه به ارث مى رسد. هر كه آن را بفروشد يا هبه كند، لعنت خدا، فرشتگان و همه مردم بر او باد كه خداوند، نه بازگشت و توبه اش را بپذيرد و نه عوض و فديه اش را.

امام على عليه السلام:يك بار در مدينه به شدّت گرسنه شدم، براى پيدا كردن كارى، به بخشهاى بالاى مدينه رفتم، ناگاه زنى را ديدم كه كلوخ جمع كرد، فهميدم كه مى خواهد آنها را خيس كند. نزد آن زن رفتم و با او توافق كردم كه براى آوردن هر دلو آب، يك خرما بگيرم، شانزده دلو پُر، آب آوردم تا دستانم تاول زد، آن گاه آبى آوردم و بر دستم ريختم و نزد آن زن رفتم و گفتم: [ببين]كف دستانم چنين شد در اينجا راوى خبر، اسماعيل، دو دستانش را باز كرد و بست. و زن براى من شانزده خرما شمرد. من نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمدم و او را آگاه گردانيدم و حضرت صلى الله عليه و آله هم از آن خرما با من خورد.

صدوق در فقيه:امام على عليه السلام در گرماى روز، براى برآوردن نيازى از خانه بيرون مى رفت كه برآورده شده بود. حضرت عليه السلاممى خواست، خدا، او را در حالى ببيند كه در طلب روزى حلال، خود را خسته مى كند.

امام صادق عليه السلامـ در يادكرد على عليه السلامـ: به خدا سوگند، او هزار برده را در راه خداوند عزّوجل آزاد كرد. دستان حضرت عليه السلام به خاطر آزاد كردن اين برده ها، زخم شده بود.

عبداللّه بن الحسن [بن الحسن] بن على بن ابى طالب مى گويد:على عليه السلامهزار خانوار را با درآمدى كه با پينه دست و عرق جبين، به دست آورده بود، آزاد كرد.