حدیث دربارهنماز اهل بيت عليهم السلام

الإمام الباقر عليه السلام:كانَ أبي عَلِيُّ بنُ الحُسَينِ عليهماالسلام إذا حَضَرَتِ الصَّلاةُ يَقشَعِرُّ جِلدُهُ، ويَصفَرُّ لَونُهُ، وتَرتَعِدُ فَرائِصُهُ ۱، ويَقِفُ شَعرُهُ، ويَقولُ ودُموعُهُ تَجري عَلى خَدَّيهِ: لَو عَلِمَ العَبدُ مَن يُناجي مَا انفَتَلَ ۲ ۳.

امام باقر عليه السلام:پدرم على بن الحسين عليه السلام، به هنگام نماز، پوست بدنش مى ترنجيد و رنگش زرد مى شد و گوشت تنش به لرزه مى افتاد و موى بر تنش راست مى شد و در حالى كه اشكش بر گونه روان بود مى فرمود: اگر بنده مى دانست با كه مناجات مى كند، از نماز دست نمى كشيد.

۱.الفريصة: لحمة عند نغض الكتف في وسط الجنب عند منبض القلب، وهما فريصتان ترتعدان عند الفزع. (لسان العرب: 7 / 64).

۲.انفتل فلان عن صلاته أي انصرف، ولفت فلانًا عن رأيه وفتله أي صرفه ولواه، وفتله عن وجهه فانفتل أي صرفه فانصرف. (لسان العرب: 11 / 514).

۳.مقتل الحسين عليه السلامللخوارزميّ: 2 / 124 عن حنّان بن سدير عن أبيه.

کلیدواژه‌ها اخلاق اهل بیت شیوه اهل بیت در عبادت نماز اهل بیت علیهم السلام

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آرام ديده من، در نماز نهاده شده است.

عبداللّه بن مسعود:ذاكرانى نبودند، مگر آن كه پيامبر صلى الله عليه و آله هم با آنها بود ونمازگزارانى نبودند، مگر آن كه پيامبر صلى الله عليه و آله در ميان آنان، بيش از همه، نماز مى گزارْد.

فضالة بن عبيد:پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله هرگاه در سفر به سرايى در مى آمد يا به خانه خود وارد مى شد نمى نشست، مگر آن كه دو ركعت نماز مى گزارْد.

عائشه:پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله با ما سخن مى گفت و ما نيز با او سخن مى گفتيم ولى همين كه هنگام نماز مى رسيد، ديگر گويى نه او، ما را مى شناخت نه ما، او را مى شناختيم.

مطرّف بن عبداللّه به نقل از پدرش:خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله رسيدم در حالى كه مشغول نماز بود و درونش چونان ديگى در جوش بود.

جعفر بن على قمىّ ـ در كتاب زهد النبى صلى الله عليه و آله ـ:پيامبر صلى الله عليه و آله هرگاه براى نماز برمى خواست، گويى جامه اى بود كه در گوشه اى افكنده بودند.

جابر بن عبداللّه:پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نماز را، نه براى غذا و نه براى چيزى ديگرى، به تأخير نمى انداخت.

امام صادق عليه السلام:پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله هنگامى كه خورشيد غروب مى كرد، هيچ چيز را بر نماز مغرب ترجيح نمى داد تا آن كه آن را به جاى مى آورد.