حدیث دربارهنماز اهل بيت عليهم السلام
الإمام زين العابدين عليه السلام:إنَّ الحَسَنَ بنَ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليهماالسلام كانَ أعبَدَ النّاسِ في زَمانِهِ وأزهَدَهُم وأفضَلَهُم، وكانَ إذا حَجَّ حَجَّ ماشِيًا ورُبَّما مَشى حافِيًا، وكانَ إذا ذَكَرَ المَوتَ بَكى، وإذا ذَكَرَ القَبرَ بَكى، وإذا ذَكَرَ البَعثَ والنُّشورَ بَكى، وإذا ذَكَرَ المَمَرَّ عَلَى الصِّراطِ بَكى، وإذا ذَكَرَ العَرضَ عَلَى اللّهِ تَعالى ذِكرُهُ شَهَقَ شَهقَةً يُغشى عَلَيهِ مِنها، وكانَ إذا قامَ في صَلاتِهِ تَرتَعِدُ
فَرائِصُهُ بَينَ يَدَي رَبِّهِ عَزَّوجَلَّ، وكانَ إذا ذَكَرَ الجَنَّةَ والنّارَ اضطَرَبَ اضطِرابَ السَّليمِ، ويَسأَلُ اللّهَ الجَنَّةَ ويَعوذُ بِهِ مِنَ النّارِ، وكانَ عليه السلام لا يَقرَأُ مِن كِتابِ اللّهِ عَزَّوجَلَّ: «يا أيُّهَا الَّذينَ آمَنوا» إلاّ قالَ: لَبَّيكَ اللّهُمَّ لَبَّيكَ. ولَم يُرَ في شَيءٍ مِن أحوالِهِ إلاّ ذاكِرًا للّهِِ سُبحانَهُ ۱.
امام سجاد عليه السلام:حسن بن على بن ابى طالب عليه السلام در زمان خود، از همه عابدتر، زاهدتر و با فضليت تر بود و هرگاه حج مى رفت، پياده و چه بسا پابرهنه مى رفت و هرگاه مرگ و گور را به خاطر مى آورْد مى گريست و هرگاه رستاخيز و زنده شدن را از نظر مى گذراند، اشك از ديده مى ريخت و هرگاه گذر از صراط را در انديشه مى آورد گريان مى شد و هرگاه عرضه [اعمال] را به خداى متعال به ياد مى آورد، فريادى مى كشيد كه از آن، بى هوش مى شد و هرگاه به نماز برمى خاست، گوشت تنش در برابر خداوند عزّوجل، به لرزه مى افتاد و هرگاه بهشت و دوزخ را به ياد مى آورْد چونان مار گزيده، بى تابى مى كرد و از خداوند، بهشت را طلب مى كرد و از آتش دوزخ، به او پناه مى بُرد. او، هرگاه عبارت «يا اَيُّها الّذينَ آمَنُوا» را از قرآن مى خوانْد مى گفت: لبّيك اللّهم لبّيك و در هيچ حالى ديده نشد، مگر آن كه خداوند سبحان را ذكر مى گفت.
۱.أمالي الصدوق: 150 / 8، فلاح السائل: 268، عدّة الداعي: 123 إلى قوله «من النار» كلّها عن المفضّل بن عمر عن الإمام الصادق عن أبيه عليهماالسلام.